Voodoo

Orchestre Poly-Rythmo - Echos Hypnotiques

Orchestre Poly-Rythmo - Echoes Hypnotiques

Buiten mag het dan koud en wit zijn, binnen in huize S. is het niet alleen centraal verwarmd warm; de broeierige klanken die uit de speakers komen voeren de temperatuur nog verder op. De nieuwe Poly-Rythmo zit in de speler.
Goede muziek, meeslepende muziek, muziek die de tijd eventjes stil laat staan en die je de wereld om je heen doet vergeten, die kan voor dit soort aparte contrasten zorgen. Het uit Benin, Afrika afkomstige Orchestre Poly-Rythmo De Cotonou voegt daar nog een dimensie aan toe. Hun ritmes, de basis van de muziek, kennen hun oorsprong namelijk in een eeuwenoude voodoo-traditie. Nou ben ik geen specialist als het gaat om obscure religieuze praktijken, maar als het iets te maken heeft met hypnose en bezwering, dan hebben de voodoo-ritmes van het veelkoppige funkmonster wel degelijk een dergelijke werking op me, hier ergens in een flat, in een koud en wit Groningen. Ik doe raar.

Die ritmes hebben me al begeleid op brute digitale strooptochten langs wereldwijde weblogs. De I-tunes zit inmiddels vol met obscuur Poly-Rythmo spul (40 jaar bestaan ze nu). Normaal ben ik niet zo’n downloader. Maar normaal bestaat even niet.
Geloof me, die lui weten wat trommelen is, daar ergens in West-Afrika. En dat is dus alleen nog maar de basis. Gitaren. Gitaren! Hele vette, jankende, scheurende gitaren!!! Okay, het plassertje van de gemiddelde metal zal er geen millimeter van omhoog kruipen, maar voor Afrikaanse begrippen kunnen we best spreken van loeihard. Maar die gitaren -veel ook- kunnen net zo makkelijk subtiel kabbelen en gevoelig tokkelen. Het mooist is als ze elkaar afwisselen in een nummer, zoals in het meesterlijke “Noude Ma Gnin Tche De Me”. Het zal het voodoo-effect zijn, maar ik zou zweren dat ik al een paar keer vanaf het plafond via de muur weer de vloer cq bank heb gevonden…

Met dergelijke titels mag duidelijk zijn dat meezingen niet echt een optie is. Een plekje in de Top 2000 bijvoorbeeld is daarmee bij voorbaat uitgesloten. Maar een lichaam dat bezig is zich in de  kromste bochten te wringen vermaakt zich ook wel even zonder de meezingfactor. Nog nooit wrong mijn lichaam zich in zulke kromme bochten.

Nu ik er zo over nadenk; die zang moet ook weer niet onderschat worden. Meezingen is lastig, maar al die korte woordjes geven een soort staccato-effect dat precies past bij de muziek. Geen idee wie of wat er bezongen wordt (het zal wel, zoals bij de meeste funk -Afrikaans of westers-, over sex gaan), maar dat vraag je je ook niet af als onze eigen James Brown z’n zoveelste “whrrroooaaaaauw” eruit rochelt.
In het inmiddels traditionele interviewtje aan het eind van elke release van label Analog Africa is te horen hoe die kreet door de boys from Benin bijna 40 jaar geleden werd overgeheveld naar hun sound. Wie nou wie beïnvloed heeft is ook zo’n vraag. Of het nou de beat in de sixties, of de punk in de seventies is; voordat je het weet zit je daar urenlang als een Leo Blokhuis over door te bomen. En als ik iets wil vermijden, dan is het wel om als een Leo Blokhuis te klinken. Daar is de voodoo gelukkig niet sterk genoeg voor. Toch? Niet?

Ik weet niets meer. Alles is mogelijk en niets lijkt belangrijk als Poly-Rythmo door je huis funked. Zolang de voodoo werkt kan het me aan me reet roesten of Animal Collective of The Dirty Projectors (of toch Grizzly Bear?) ‘de beste plaat’ van het jaar hebben gemaakt. Of dat we met z’n allen de broeikasgaskamer ingaan. Of dat Theo Lucius de redder van de FC wordt. Ik vraag me niet meer af hoe mensen die 271 Twitteraars followen al die tweets verwerken terwijl ik al gek wordt van de 35 mensen die me een voor een hun besneeuwde fiets laten zien. Philip Freriks was ik gelukkig al vergeten.
Ik stel me voor hoe Leo Blokhuis via de muur op z’n parketvloer stapt terwijl z’n lichaam zich in onmogelijke bochten wringt. Z’n hoofd raakt daarbij de hoek van het CD-rek waardoor alle heilige huisjes van de popmuziek kletterend voor z’n voeten vallen. Hij merkt het niet. Hij is gehypnotiseerd en vertrapt de complete A tot en met D mid-price sectie van een middelgrote Plato. Hij likt het portret van Bob Dylan dat aan de muur hangt, in de veronderstelling dat het de kont is van ome Bob (die dat overigens zonder protest ondergaat).

Dat doet de voodoo van Orchestre Poly-Rythmo De Cotonou met je.

5 Reacties op “Voodoo

  1. ik zou er bijna naar gaan luisteren….

  2. Daar is het wel voor gemaakt.

  3. Hun vorige “The Voodoon Effect” is trouwens helemaal van God los.

  4. Pingback: P.V.D.D.: Analog Africa « I Jam Econo

  5. Pingback: Orchestre Poly-Rythmo De Cotonou – Noude Ma Gnin Tche De Me « Spotifette

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s