Flipje van het Journaal

Flipje

Philip de Hakkelaar

Op deze plek zal ik regelmatig Hyves-blogs overhevelen. Dit is een recente over Philip Freriks.

Afscheid van Philip Freriks. Er zijn mensen die daar een traantje om laten. Dat begrijp ik niet. Freriks, anchorman van het Achtuurjournaal, wist als geen ander mijn tenen krom te laten trekken. Het ging zo ver dat m’n hand al instinctief naar de afstandsbediening greep om dat grijnzende hoofd met die knijpoogjes weg te zappen. Afgelopen vrijdagavond, om acht uur, heb ik dan ook een denkbeeldig rondedansje om de huistafel gemaakt en heel bewust niet gekeken naar ‘de laatste keer’. Dat voelde goed.

Freriks populariteit was en is me geen raadsel. Het was –om te beginnen- een bekkebrekende stuntelaar. Dat vinden we leuk om te zien. Kladblokje op schoot, en noteren maar voor De TV Draait Door. Freriks is een potentiële Guinness Book-kandidaat in de categorie ‘Recordhouder nieuwslezen met fuck-ups’. In DWDD –of was het P&W?- kwamen er een er een paar voorbij. De selectie zal het gemakkelijkste klusje in jaren zijn geweest voor de dienstdoende redacteur. Freriks zat er bij, keek er naar, en moest even met de billen bloot. Fijn moment. Wraakgevoelens zitten bij mij heel diep, maar ze kwamen in no-time naar boven. Het echte probleem van Philip de Hakkelaar kwam niet boven tafel: de man is leesblind. Hij leert z’n teksten uit z’n hoofd en is dus gedwongen om te improviseren als hij iets vergeet of als er last-minute nieuws is. Over nieuws gesproken. Hoe ik dat weet? Insideinformation van de Kortjeskoning van Hilversum –iemand die 30 jaar voor het Journaal kortnieuwsitems maakte.

Freriks keek naar z’n eigen bloopers zoals ik hem14 jaar niet had zien kijken maar zoals hij wel gekeken zou moeten hebben: met een stalen gezicht. Een nieuwslezer van Het Journaal, dat bolwerk der objectieve verslaggeving, moet emotieloos de ellende de huiskamer inpraten. Saai ja. Saai als een supermarktcassiere die vraagt of je de kassabon mee wilt. Saai als een Engelse of Duitse collega-nieuwslezer met een versprekingsgemiddelde van 1 per maand. Saai als een Fred Emmer. De ellende is boeiend genoeg. Lekkende reactoren, Amerikaanse oliezoektochten in rokende landen, dollemansritten op Koninginnedag, dode geitjes en koetjes, obscure griepvirussen, Elfstedentochtkoorts, opstandige volken, vallende bankmannen, het is allemaal puntje van je bank-werk. Een goed beeldverhaal, een heldere voice-over en een goede invalshoek is alles wat nodig is om het perfect de huiskamer in te laten rollen. Maar voor Freriks was het niet genoeg. Die meende alles met “z’n eigen invulling”  aan elkaar te moeten lullen.

Freriks kon iets zeggen over de stropdas van een verslaggever voor een rokende Iraakse moskee. Of hoe prachtig de blauwe lucht was boven een veld vol Kroatische lijken. Ik weet het niet, ik keek al lang niet meer, maar het kon. “U kon alles zo mooi relativeren”, lees ik op een webforum. Freriks bestond bij de gratie van een kijkerspubliek dat dat zelf blijkbaar niet meer kan, relativeren. Een publiek dat niet meer in staat is om de grote boze wereld onder ogen te zien. Mensen die een oude wijze man nodig hebben die hun zeepbel intact houdt. Dat is dus een verdomd groot publiek, getuige Frerik’s populariteit.

De mensen achter de schermen vonden het prima. Jarenlang had het Journaal een monopolie op het nieuws. Maar daar kwamen plots de nieuwe zenders, en oeps, daar gingen de kijkcijfers. Met de goednieuwsshow-presentatie van Freriks kwamen de goednieuwsitems, en zie daar, het Journaal is weer marktleider. En als bekkenbrekende nieuwslezers werken, dan trekken we nog een blik open. We nemen een tekst met het woord “kunst’ erin, en wie per ongeluk “kut” zegt nemen we aan. Helemaal als het vrouwen met tieten zijn.

Iets nieuws brengen is belangrijker geworden dan het nieuws brengen. Het een-tweetje tussen nieuwslezer en weerman deed de kijkcijfers nog verder stijgen. Zelfs de vingers van mijn zaphand trekken er krom door. Ik stel me voor hoe ik die Krol als een kleiduif neerschiet als-ie weer dat loopje van links naar rechts maakt om ons te vertellen welk een prachtige dag het die dag weer eens was. Benieuwd of z’n vrouw het met dat mooie weer dan nog steeds zo’n prachtige dag vindt…?

Nou hou ik van gezelligheid, en van mensen die fouten maken, en van positiviteit, en van oude wijze mannen. Maar daarvoor kan ik elke dag 23 uur en 35 minuten lang zappen langs 763 satellietkanalen. Ik zal m’n bek niet openbreken over belastinggeld en publieke zenders, maar het Journaal was mijn oase van zakelijke en neutrale verslaggeving, wetende dat de absolute objectiviteit niet bestaat.

Ik neem afscheid van Freriks zoals ik definitief afscheid neem van het nieuwe Journaal, met al haar overgebleven bekkebrekers die nog lang niet met pensioen gaan.

Dat was het nieuws.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s