Rockin’ met Ronnie

Peter en Ronnie

Pepr & Ronnie bij Dino Jr.

Mijn zus sleepte bijna 30 jaar geleden een heuse profvoetballer mee naar huis. Dat was wat. Tegenwoordig heeft iedereen zijn of haar 15 seconds of TV-fame wel ergens op de buis gehad, maar in die tijd was dat alleen aan bijzondere mensen voorbehouden. Daar zat hij dan, bij ons op de bank, de man die ik -een jaar of 15 oud- een paar weken eerder nog op TV zag toen hij een bal inschoot die op miraculeuze wijze van paal naar paal ketsend weer het veld inrolde. (Volgens mij was het PEC Zwolle tegen Twente.) Natuurlijk kon ik niet vermoeden dat de liefde blijvend zou zijn. Ook had ik geen idee dat deze voetballer mij de liefde voor muziek zou bijbrengen. En dat hij een kwart eeuw later trainer zou worden van FC Groningen, waardoor hij zelfs in een tijd dat alles wat los en vast zit gefilmd wordt toch weer een BN-er werd, dat kon ik al helemaal niet voorzien. Ik wist niet eens precies waar Groningen lag.

Ron. Ik mag Ronnie zeggen. Iedereen mag volgens mij Ronnie zeggen. Leuke muzikale herinneringen komen boven. De eerste cassettebandjes van Ronnie. Talking Heads, Joy Division, new wave. Twice A Man, mijn eerste concert in Vera. Ron kocht een cassette van de band bij een verbaasde Pepr (huh, een FC-voetballer, hier?!), die dat er even bij deed voor het Zweedse synthesizerduo op die avond. Zo rook dus hash, constateerde ik in een donker en groen Vera. Iemand naast me sloeg er stijl van achterover. Klabam! Ik verkocht de beste man later nog wel eens een house-plaatje in Flat Record, dus hij had de klap overleeft (al had hij er wel iets aan overgehouden, zouden retrorockers kunnen concluderen).

Het Seaside Festival in Luik, toen Ron bij Roda voetbalde. Echo & The Bunnymen, Shriekback en New Order. Ik kocht een boek en een shirt van Joy Division. Torhout (Werchter) niet veel later. Speciaal voor REM op een zonovergoten veld vol gasten met witte vlaggen. The Ramones, die al bezig waren toen we arriveerden. Deed me niets toen, believe it or not. Ook de band die het halve veld vol witte vlaggen in beweging zette, voor iets dat nog het meest leek op een geheime bijeenkomst van de Ku Klux Klan, zei me weinig. U2. Grote groepen mensen die ergens voor gaan; dat heeft bij mij altijd iets van afkeer teweeg gebracht. Zeker als ze met vlaggen wapperen. Dit was dus geen uitzondering, al kan ik een ouderwetse U2-deun wel hebben.

Daarna Japan. Het land, welteverstaan. Ik stuurde Ron regelmatig tapes vol garagerock (zo heette dat toen) en kiwipop. Hij kocht in 1983 platen van Sneaky Feelings en The Chills. Ik reageerde daar zo enthousiast op dat ik nu drie meter LP’s en CD’s uit Nieuw Zeeland in de kast heb staan! Ron evalueerde de tapes op dunne blauwe rijstpapieren brieven. Dat was goedkoper in de post. Mailen, daar hadden ze in 1987 zelfs in Japan nog nooit van gehoord. Jammer dat ik nog geen weet had van de weirde Jap-scene destijds. Had Ron mooi op zoek kunnen gaan daar naar obscuur spul van KK Null, Boredoms, White Heaven, dat soort werk. Hij kwam zelf -als Bowie-fan- terug met 1 Japanse CD van de verder onbekend gebleven formatie Bowy.

Veendam. Met de halve selectie naar American Music Club in Vera. Ron en co. als speciale gasten van voetbaldier Pepr. Een mooie rustige band, dat moest kunnen. Vier man haakten meteen af vanwege de herrie. Het stond ook wel een tikkie hard moet ik nu eerlijk bekennen. Later weer twee man weg, maar Ron en Joop -ik weet niet of ik Jopie mag zeggen?- Gall hielden het lang vol. Het werd heel gezellig in de kleedkamer met Eitzel en co.; om half vier des nachts gingen Ronnie en Jopie huiswaarts. De stemming zat er goed in.

Ron en ik luisteren nog altijd veel muziek. Zweedse synthesizerduo’s zitten er voor Ron niet meer bij. Hij koopt vooral Americana, dat ik maar matig trek. Mannen met gitaren. Niets mis mee, maar poeh, wat klinken die van Ron toch allemaal bloedserieus, door het leven getekend en -euh- Amerikaans. Too much! Maar ja, als je domweg niets hebt met elektronica, in welke vorm dan ook, dan kun je weinig met al die moderne muziek. Dan zal het je worst wezen hoe een nieuwe Stones Throw- of Anticon-release klinkt, waar Thomas Brinkmann nu weer mee komt, en of de nieuwe Notwist weer een stap vooruit is. Over Timbaland-producties, dubstep of Bat For Lashes hoef je het dan helemaal al niet te hebben. Dan blijven de traditionele genres, de muzieksoorten die al meer dan 50 jaar meegaan, over. Maar Ron’s fanatisme is vanouds. En er zitten ook nog genoeg spannende en nieuwe bands tussen. Voor een voetbaltrainer heeft hij sowieso een speciale smaak.

Je kunt je dus voorstellen dat ik blij ben dat m’n zus bijna 30 jaar geleden een profvoetballer mee naar huis sleepte.

Ron

Uiteindelijk scoort Ronnie toch nog in die paal-paal wedstrijd

Ron & Paul

Ronnie & Paultje spelen een ouderwets potje Jeu de Boulle

3 Reacties op “Rockin’ met Ronnie

  1. En overal nauwelijks een foto van te vinden! Half SC Veendam in een rockclub, en geen hond die destijds dacht “leuk voor later”…

  2. Mooi verhaal. Ik sprak Ron nog wel eens bij platenzaak Fooks medio jaren 80, toen hij in het zuiden woonde en bij Roda voetbalde. Ging toen ook al over Amerikaanse muziek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s