DIO Bier

Een jaartje of 7 geleden trapte ik m’n laatste officiële bal. Zesde klas, zaterdag, DIO Groningen 1. Paar jaartjes leuk meegedaan. Was een beetje een nachtkaars, m’n afscheid, zit niet echt een mooi verhaal in denk ik. Daarvoor speelde ik in de Reserve 6de klas. Voor de duidelijkheid, da’s de laagst mogelijke klasse. Met een team van Vera (de club) hadden we ons in 1 keer aangemeld bij DIO, en de pret kon beginnen. Weer beginnen, want ik had eventjes een jaar of 13 niet in competitie gevoetbald. Was even wennen, die klasse, want ondanks de hiaat was van de eennahoogste klasse jeugd bij ROHDA Raalte, naar het laagste niveau senioren, wel een overgang. Ik constateerde dat ik in die tijd een veel betere voetballer was geworden. Dat was echt zo! Helaas kon m’n lichaam de commando’s niet meer opvolgen. Het resultaat was een in aanzet bijzonder leuke voetballer, die in 90 minuten gemiddeld 47 seconden lang iets van z’n brille liet zien. Daar trek je geen volle zalen mee.

Ik maakte na lange contractbesprekingen de stap naar het eerste, maar ook daar bleef dat een probleem. En met ‘dat’ bedoel ik dus die strijd tussen geest en lichaam. Confronterend waren dan bewegende beelden. In m’n hoofd had ik vaak het gevoel dat ik op een niveau had gespeeld waar ik nog steeds wel een klasse of twee, drie mee hogerop zou kunnen. Maar als ik naar een filmpje van mezelf keek zag ik een vermoeid lichaam dat zich voortbewoog alsof het met een zak zand op de rug over het veld liep. Voeten in betonblokken, draaicirkels als graancirkels, schouders op knieën; het was -ik heb er geen ander woord voor- verschrikkelijk om mezelf terug te zien. De beide vermoeide beentjes -een potje voel je ook dubbel op zo’n leeftijd- weer helemaal terug op aarde, en een paar weken geen grote bek.

Enkele maanden terug ging ik zelf met m’n cam richting Kardinge, om m’n ouwe team, DIO Bier, te vereeuwigen. Gewoon, kijken wat het wordt. Het leidde tot het onderstaande filmpje. Ik weet dus wat het is om met jezelf middels genadeloos registrerende beelden geconfronteerd te worden. Ik voel dus mee met m’n ouwe maatjes. Ik heb respect voor hun bereidwilligheid om in kutweer op dat klote-Kardinge te staan, om weggeblazen te worden door die altijd -weer of geen weer- aanwezige windkracht 6 daar, om tegen jonge en fitte kerels op een stinkend kunstgrasveld vaker wel dan niet alle hoeken van het veld (en weer terug) te zien.

Dat het uiteindelijk een filmpje is geworden dat de lachspieren af en toe danig kietelt is iets wat me dan ook niet helemaal lekker zit. Maar de waarheid is soms nou eenmaal zwaar te slikken…

(De soundtrack wordt trouwens geleverd door zes fijne Groningse bands die het algehele niveau behoorlijk omhoog krikken wat mij betreft.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s