Heavy Metal In Bhagdad

metal in bhagdad

...en je dacht dat jij en je band het moeilijk hadden?

In september 2009 schreef ik een Bonus Footage over een metalband die wanhopig probeert in Irak –of all places!- een muzikale carrière te starten. Gezien al het actuele gedoe rond Irak leek het me goed om het artikel hier te plaatsen. Als je de docu bekijkt hoor je de onversneden mening van Irakezen over de oorlog, maar vooral hoe het nu echt is om na de invasie -al dan niet met NL-betrokkenheid- in Irak te leven. Dat maakt dat je met hele andere ogen de actuele discussie volgt. Wat muziek al niet kan doen…

Je weet dat je naar iets bijzonders gaat kijken als een filmmaker en z’n cameraman in de eerste shots van een docu kogelvrije vesten aantrekken. Ronduit bizar wordt het als je weet dat die twee een auto instappen met de bedoeling een docu over een metalband in Baghdad te maken! Maar Eddy Moretti en Suroosh Alvi zijn geen mietjes. Ze stappen met een cynische glimlach en een nuchter hoofd een oorlog in, op zoek naar Acrassicauda, de enige metalband in Irak. “Heavy Metal In Baghdad” is het resultaat van die ongelooflijke trip.

Schreef ik hier al eens over metal? Ik geloof het niet. Metal (hardrock, etc.) is nooit een grote muzikale liefde geworden, ook al bewaar ik goede herinneringen aan Alfred Lagarde’s Betonuur”, de songgerichte werkjes van ouwe Britse bands, de eerste drie Metallica’s, of het brute geweld van labels als Earache en Relapse. Oh, en ik vergeet Slayer bijna. Respect voor de tijd en energie die de gemiddelde metalband erin stopt (op de Olympische Spelen voor muziekmaken zouden ze ongetwijfeld het hele erepodium bezetten), maar in de zoektocht naar nog harder, nog extremer en nog technischer vergeten metalbands vaak –het klinkt stom- het muziekmaken.

Muziek, en wat het mooi maakt, is natuurlijk altijd een persoonlijk ding. Het heeft voor mij in ieder geval weinig met technisch kunnen van doen. Wel bijvoorbeeld met muzikale ideeën, of een gevoel dat niet in clichés blijft hangen. Misschien zoek ik niet hard genoeg, maar in de metal vind ik weinig (al zijn er altijd uitzonderingen, zekers). Het idee van muziekmaken (niet te verwarren met de ideeën van muziekmakende metals) staat gewoon ver van me af. En er mag dan zo af en toe een reli-fanaat hoog in de boom klimmen omdat een Scandinavisch gezelschap dreigt de kerk in z’n dorp af te fikken; als metal echt gevaarlijk zou zijn zou het niet de grootste subcultuur in Nederland zijn. Met opblaasbare sprookjesbossen hoef je bij mij al helemaal niet aan te komen.

Maar hey, that’s just me! De metals die ik ken zijn gepassioneerde liefhebbers, prima gasten met een voorliefde voor herrie en bier (zelfs de worstjes die ze eten zijn bierworstjes!). Ik heb ook helemaal niets tegen metal, laat dat duidelijk zijn. Hoe dan ook, raar genoeg en goed beschouwd gaat ook deze Bonus Footage niet over metal. Wel gaat het over bruut geweld, dorpen die affikken, gevaar, en -euhm- zwaar staal.

Acrassicauda live in Baghdad

Weet je nog dat er een oorlog woedt in Irak? Zelf was ik dat al haast vergeten. De logica daarvan wordt na het bekijken van deze docu helder. Moretti, Alvi en de leden van Acrassicauda schotelen ons de complete waanzin voor waar Iraakse burgers na Sadam elke dag mee te maken hebben. De film begint ergens in 2006. De vrijheid die Amerika en co. beloofden te brengen is verder weg dan ooit. In plaats daarvan wordt een oorlog over de ruggen van de burgers gevoerd.

De bommen en kogels vliegen ze om de oren als de makers weer eens de stoute schoenen aantrekken om de enige metalband in Irak op te zoeken, met als belangrijkste vraag of de leden überhaupt nog leven… Het is een beeld en een waarheid die je als hoofdverantwoordelijke het liefst zo diep mogelijk in de vergeetput wegstopt. Vandaar dat dat ook gebeurt: westerse media berichten nauwelijks nog over het drama dat zich over Irak aan het voltrekken is. Als je Joris Luyendijk’s “Het Zijn Net Mensen” gelezen hebt weet je hoe deze vorm van censuur ontstaat. Er is simpelweg niets positiefs meer te melden vanuit Irak. Het land loopt leeg, niemand die achterblijft heeft een hoge levensverwachting.

In die chaos vlucht Acrassicauda eerst in hun grote passie: heavy metal, met een voorliefde voor Metallica. Urenlang zitten ze in een oefenhok, ergens in een bulderend Bhagdad, weg van de gekte. Een handvol optredens in een jaar of zes, optredens met gevaar voor lijf en leden. Moslims houden niet van Satan… Lang haar hebben ze geen van allen. Dat is een doodvonnis, simpel. Fans gaan dood of vluchten naar Jordanië of Syrië. Als een scud het oefenhok, en alles daarin, plat gooit vluchten onze helden niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk.

Acrassicauda meets Metallica

In Syrië leven ze in hokjes onder een flat met Somaliërs. Toch lukt het om daar te oefenen. Er volgt zowaar een heus optreden. Na een voorzichtig begin gaat de zaal plat, maar dan op de goede manier. Het is een beetje oldskool, maar spelen kunnen ze. Met de hulp van de filmmakers lijkt hun droom waar te worden: als eerste metalband in Irak een heuse plaat uitbrengen. Maar na een emotionele laatste scene stopt de film abrupt en wordt niet duidelijk wat de toekomst is. Wel lezen we in de aftiteling dat de instrumenten verkocht werden om de huur te kunnen betalen. En dat de heren nog steeds wachten op een visum om ergens echt vrij te kunnen leven en –niet te vergeten- te rocken.

Nou zie ik net bij de bonus footage dat Acrassicauda intussen in Istanbul zit, en zie ik ook een live-nummer dat daar opgenomen is. Maar Pepr zit te wachten op m’n stukje. Vandaar dat ik eindig met een warm aanbevolen advies om dit opzienbarende verhaal (nee, echt!), dat ook technisch goed in elkaar steekt, zelf gewoon te bekijken. Daarvoor hoef je dus niet per se van metal te houden.

Paul Schwarte

Update: Acrassicauda is via Istanbul, Turkije in Amerika terecht gekomen. Daar lijkt het te gaan lukken met die muzikale carrière.

2 Reacties op “Heavy Metal In Bhagdad

  1. Heb je misschien ook een link waar ik de documentaire zou kunnen bekijken?
    Ik ben erg benieuwd en zou als metalliefhebber deze docu graag zien.
    Mede omdat de Amerikanen in Irak vooral metal gebruikte om “verdachten” te martelen zoals in de Abu Ghraib gevangenis.

    Alfred Lagarde’s Betonuur was voor mijn tijd, Vara’s Vuurwerk met dhr Westbroek was mijn programma waar ik voor thuiskwam.

  2. N.b.: de documentaire al gevonden via de nieuwsgroepen. Ga m zo eens kijken.
    Dank voor je verhaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s