Subroutine Connects (deel1)

Subroutine

The day after the day after… Op een verder fijne zondagmiddag -het balletje rolt weer, de grootste hits van The Bats op de ITunes- blik ik terug op twee avonden en nachten doorhalen met de mannen van Subroutine. Die waren verantwoordelijk voor een mooi alternatief voor de E-Sonic waanzin die de hele stad Groningen weer eens in haar greep hield: Subroutine Connects.

Twee bands op 1 concertavond, dat is al een beetje wringen bij me. Is nog wel te doen, maar voelt ergens al niet lekker. Ik wil gewoon 1 band, zoals ik ook 1 theatervoorstelling of film wil op een avond. Eentje waar je naar toe leeft en waar je met een gezonde wedstrijdspanning heen gaat. Muziek vooraf, vanaf dezelfde golflengte, sfeerverhogend en kennisvergrotend. Dan het begin: aftasten. Gezonde kat-uit-boom-kijk-houding bij het publiek (lekker vol, niet te), de band die z’n best doet zieltjes te winnen. Spanning, er kan iets ontstaan. Maar ook niet. Het gebeurt. Het bandje gaat lekker, de geluidsman vindt de finetuning, de drank komt in de man, het publiek komt los. De spanning blijft. Hoe goed vinden we dit? Na de eerste set -wat net zo goed de laatste set kan zijn- blijkt hoe goed; het gejuich is massaal genoeg om er een toegift aan vast te plakken. Het concert begint! De band gaat dieper, het publiek wordt enthousiaster, roffelende bierflessen (nog meer drank in de man) op het podium dwingen een nieuwe toegift af. Het feest is compleet, anything can happen! (…and it could be right now). Ophouden is geen optie, maar het zal toch moeten. Maar niet voordat we de DJ overschreeuwd en overroffeld (…)  hebben voor een laatste toegift.

Een concert moet geen zekerheidje vooraf zijn waarbij het al bal is als 1 van de drie roadies een gitaar inplugged voor z’n baas, die vervolgens netjes 45 minuten plus toegift afwerkt. Met de nadruk op ‘werk’. Het moet geen verplicht nummer worden; het moet speciaal zijn. Zo ontstaan legendes van het niveau Beat Happening, Gories of CoCoRosie. Het ligt bij mij heel gevoelig, dat concertje kijken. Altijd al zo geweest, zelfs toe ik nog geen ouwe lul was. U kunt zich nu wellicht mijn aversie tegen showcases, package-avonden, festivallen en aanverwante zaken voorstellen. Dat was al zo voordat ik “Kill Your Friends” las. Over E-sonic (en N-slag) wil ik dan ook alleen nog kwijt dat het alleen als evenement iets speciaals is. Ik begrijp dus ook waarom je daar met z’n allen bij wilt zijn. Het bandjes ontdekken-argument, daar kan ik ook nog in mee gaan. Maar dan houdt het op. Ik ontdek bands -ik hoop mijn punt duidelijk gemaakt te hebben- pas echt bij een volwaardig concert.

subroutine2

Subroutine is een Gronings label dat buiten E-sonic om een aantal bands uit de stal presenteerde. Een deel had ik eerder ontdekt, een paar waren nieuw. Een groter compliment dan dat ik op z’n minst elke band verder zou willen ontdekken kan ik SR niet geven. Zo zou ik graag We Swim You Jump een keer onder normale condities zien. Daar begon het hele verhaal, donderdagavond, in een klein en daarom retevol O’Ceallaighaighs. Groningers met een verleden in de harde rock-sector, in dit geval het subsubsubgenre ‘emo’. Dat weten ze goed verstopt te houden op hun nieuwe missie om de perfecte popsong te vinden. Melodie en harmonie i.p.v. ritme en brute power. Jubelende gitaren en een hip orgeltje zijn de basis, het tempo is up. Koortjes ondersteunen zanger Richard. Die weet hoe je een mooie melodielijn aan een lekker lopende tekst plakt. Belangrijk in dit genre. Als er monitoren zijn zingt-ie vast zuiverder. De referenties zijn Weezer, en een miljoen andere bands die al drie decennia lang de Amerikaanse collegebanken bevolken. Waarmee ook meteen het gevaar is aangegeven waar WSYJ tegenaan loopt; hoe val je dan nog op? Het antwoord is even simpel als moeilijk; door heel goed te worden. Het lijkt alsof de heren blij zijn dat het emo-juk afgeworpen is. Eindelijk lekker vrolijk doen! Hun überPop is daarom wellicht soms too much (het spookbeeld van de Engelse 80’s-band The Housemartins dook zelfs even op bij me…), maar dat kan goed komen. Kwestie van schaven.

In de Kult om de hoek ging het circus verder. Een ouderwetse rookkroeg! Dat scheelt een hoop in- en uitgeloop, iets wat ook al zo storend is bij normale gigs. The Hospital Bombers spelen een verdiepinkje lager. Kon moeilijk een oordeel vormen vanwege een hoop sociaal gedoe waar je onherroepelijk tegenaan loopt bij dit soort gelegenheden. Ben geneigd om ze even op het tweede plan te zetten, maar dat zou niet fair zijn. Bovendien was ook hier de techniek een afbreukfactor. Op het eind meende ik een paar goede songs te horen (en ik herkende de viool van Seedling).

Tsja, en toen stonden ze daar, alsof er helemaal geen 11 jaren zitten tussen 1999 en 2010: The Gluemen. Big faves, destijds. Ontdekt via tapes die me in de schoot vielen. Zo gemakkelijk ging het toen. Bij mij dan. Ook voor de band trouwens. Een beetje via via, her en der wat pers, en hup, een debuut-CD (“Shanghaied”) en een optreden op N-slag. Dat ging helemaal zonder acht uur per dag spambedelinteraktief webgeklei. “Het is allemaal zo gemakkelijk tegenwoordig, als je maar goed genoeg bent kom je vanzelf bovendrijven”. Hmmm…  In 1998, pre-internet, kwamen The Gluemen zomaar bovendrijven. En ze waren goed. Daar was ineens een band die zich niet zo serieus leek te nemen. Songs die alle kanten opgingen, gespeeld met een lekkere lacco-houding, gevat in een de-metertjes-mogen-best-in-het-rood-geluid, afgemaakt door een zanger met een eigen stem en een tas vol gouden melodieën. In de afgelopen 11 jaren is verdomd veel gebeurd, de wereld is radicaal veranderd met al die nieuwe media, maar The Gluemen klonken ouderwets goed. Jammer wel dat de balans diep in de donderdagnacht wat doorsloeg aan de lacco-kant, en ook jammer dat zanger Wymer een minder prominente rol had. Bovendien miste ik een zooi oude deunen. Maar daar stond natuurlijk tegenover dat ik op Cruijffiaanse wijze een hele rits nieuwe hoorde. En dus babbelde ik als een tevreden mens nog een paar uur na, waarbij ik -vrij naar Twitterprinses Krause- weer eens de koning van de monoloog was. Lekker zeiken over dit en dat (als u er flauw van wordt, geeft u dat dan bijtijds aan!). Half zes thuis, geloof ik.

En dat was dag 1. Morgen is er weer een dag, dan deel 2 van Subroutine Connects. Tsjonge jonge, dat was me wat…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s