Meh!

Boegies

Boegies

Kwam deze oude Hyves-blog tegen en eventjes omgebouwd voor IJE.

Maar Paul, maak jij zelf ook muziek? Euh, nee. Soms is onbegrip mijn deel. Als je bedenkt dat 1 op de 32 Nederlanders (dat is incl. bejaarden en kinderen) dat wel doet, dan is het misschien vreemd dat iemand die al jaren tot over z’n oren in de muziek zit het muziekmaken altijd aan anderen heeft overgelaten. En hoewel ik denk fantastische muziek te kunnen maken mis ik domweg de discipline om een instrument te leren. Helaas is dat bij velen precies andersom. Als die nou gewoon leuk thuis zouden blijven pielen zou er niets aan de hand zijn. Maar de ether- en digitale wegen zijn overbevolkt met snarenplukkers en computernerds die een gemis aan talent compenseren met hard werken. Hoe talentlozer, hoe harder er aan de bel getrokken wordt. Helaas. Een mechanisme dat op elk gebied zo werkt, wat verklaart waarom er zoveel rommel in de wereld is. Zouden het voetballers zijn, dan toch op z’n hoogst eersteklassers; leuk om te volgen voor familie en vrienden, maar geen publieke aandacht waard.

En toch stond ik ooit voor uitverkochte zalen als Vera, Oosterpoort, Burgerweeshuis en Huize Maas. Op het podium, met een band, muziekmakend… fluitend op m’n vingers! Het verhaal zou te lang worden om tot in de smeuïge puntjes te vertellen, maar wat als een kroegbabbel begon eindigde dus voor 8/900 man in de O’poort. De babbel had ik met Mark ‘Maak’ Tilstra, gitarist van de lokale punktrots De Boegies, die al jaren de podia met veel succes afgingen op basis van hun klassieker “Meh!”. Rond 1995 zal het geweest zijn. Of ik, als ik dan toch toevallig in het Burgerweeshuis in Deventer was, niet even de fluitpartijen van hun op een Russisch volksliedje geïnspireerde nummer “Nietsjegonje” (phonetisch) voor m’n rekening kon nemen. Live werd dat liedje onbefloten gebracht omdat de heren het te druk hadden met hun eigen -op zich niet al te ingewikkelde- partijtjes. Mijn opa had me ooit leren fluiten op twee vingers en ik zei “ja” maar dacht “nee”. Maar toen een dag later de drank in de man was werd het dus toch “ja”. En het beviel, van beide kanten. Ik was het voorprogramma van Rick de Leeuw en z’n Tröckener Kecks, maar daarna werd het leuk. Leek, waar ik m’n eerste en enige handtekening uitdeelde. De drukste avond ooit in Vera, 600 man. In de O’poort tijdens het 10-jarig bestaan van De Boegies op 1 podium met Rudeboy Remmington (Urban Dance Squad) en de legendarische dammer Jannes van der Wal. Leuke tijd.

De Boegies hielden er wat later mee op na vele mooie jaren. Mijn muziekcarrière stelde natuurlijk geen moer voor, maar ik had wel gevoeld wat het is om muzikant te zijn. ‘Muzikant’…

Geen enkele foto is er voor het nageslacht bewaard gebleven (foto’s maken deden wij in die jaren 90 nauwelijks), maar ik zag zanger Piepke (hij zit tegenwoordig in ADHD Spietmobiel) laatst op TV bij de Nederpopkwis, en de herinneringen kwamen weer boven aan Piepke, Maort’n, Dougel, Maaaaak!

Mocht er toch iemand op wonderbaarlijke wijze foto’s hebben van een van de genoemde concerten, en daar staat een mannetje op met iets wat op een Russische muts lijkt…

Een Reactie op “Meh!

  1. Pingback: Lowlands 1994, deel 3a | I Jam Econo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s