Subroutine Connects (deel 2)

Subroutine

Vandaag loopt Group Doueh op de Itunes (mag je lezen als een sneaky tip voor Tinariwen-fans), een fijne begeleiding voor deel 2 van Subroutine Connects.

Las net deel 1 terug. Het valt me op dat ik veel minder referenties noem als vroeger. Niet 1 bij The Gluemen bijvoorbeeld. Misschien voel ik onbewust die noodzaak niet meer, omdat we in een tijd leven waarin je binnen drie seconden een band waarover je leest tevoorschijn tovert op je beeldscherm? Dat hoeft dan niet echt meer. Of toch wel? Dit soort dingen vraag ik me soms af. De nieuwe media, de nieuwe manier om met je hobby om te gaan, bijvoorbeeld door er over te schrijven; voor mij is het regelmatig even omschakelen. Zeker als de ontwikkelingen zich snel afwisselen. Het internet is een uitvinding die zich steeds opnieuw uitvindt. Als je een ander, ouder systeem gewend bent dat in vergelijking nauwelijks veranderde is het soms best lastig om je steeds aan te passen.

Koen, Niek en Tsjalling van Subroutine hebben daar weinig last van. Dat zijn 21ste-eeuwers. Het web kent geen geheimen en ze zien vooral de mogelijkheden. Dan blijft het nog verrekte moeilijk voor een startend label om je kar in beweging te zetten. Een principe dat nooit anders is geweest. Maar misschien is het toch moeilijker dan ooit? Als je de voor- en nadelen in onze digitale wereld tegen elkaar afstreept, dan blijft voor mij het enorme aanbod en de moordende concurrentie die de laagdrempeligheid van het web heeft opgeleverd als een nadelige en  zeer bepalende factor over. Dat is dus een verhoudingen-verhaal. Daarin zitten altijd de verschillen, zelfs bij oeroude principes. Maar het is ook een mooi onderwerp voor een andere blog, waarin de zaak wat minder generaliserend en genuanceerder bekeken kan worden (iets waar ik in algemene zin veel behoefte aan heb trouwens). We gaan het nu over muziek hebben!

Vox Von Braun

Vox Von Braun

In feite is Subroutine geen startend label meer, het karretje rolt inmiddels. De CD van Vox Von Braun bijvoorbeeld ligt er al weer een tijdje. Een prima release vol mooie indierocksongs die goed overeind blijft tussen vergelijkbaar spul. Daarin zit ook meteen, vergelijkbaar met You Swim We Jump, het gevaar; de enorme concurrentie. Hoe val je dan op? Ook bij VVB is er daarom denk ik maar 1 advies: een lange adem, slijpen en schaven, en erg goed cq nog beter worden. En een plan de campagne. En geluk hebben. En bidden. En dan nog… Vrijdagavond speelden ze in O’Caillaighaighs. Maar we pasten er niet meer bij! De deur kon nog net een half metertje open. Was wel jammer, want ik had Ritske op bezoek die wel benieuwd was naar Wymer’s nieuwe band. In 1999 speelde hij in Birdskin, dat samen met The Gluemen op een Transformed Dreams-avond op N-slag stond.

Dan maar snel naar boven. In de kleine huiskamer stond I Am Oak. Mooie setting voor de breekbare bedroompop met banjo en engeltjeszang. Ida is een referentie die me te binnen schoot (maar luistert u zelf even hier ergens op het www, wel beloven meteen weer terug te komen!). ‘Breekbaar’ en ‘pril’ liggen trouwens dicht bij elkaar. Als de band wat minder pril wordt zonder het breekbare te verliezen hebben we een goede mix te pakken. Misschien ietsje meer dynamiek en het palet wat uitbreiden, en deze jongen vreet het beslist.

Gelukkig kon Ritske (die oude BS-fan Yvar voor het eerst analoog tegen kwam) nu wel beneden naar binnen. Daar stond de band van de man die de nieuwe CD van King Me, Ritske’s huidige band, produceert. Corno dus, die mooie geluiden uit z’n gitaar toverde bij Space Siren. Toepasselijker kunnen bandnamen nauwelijks zijn: een spacey gitaar die een serene sirene op zang begeleidt. Bas en drums maken het klankmuurtje waar een dromerige song in verstopt zit compleet. Spannend en mooi. Engeland, eerste helft jaren 80, dat was de associatie. Corno zat trouwens voor SS in Zoppo, de derde band op die bewuste N-slagavond in 1999. Maar dat was pas vanaf 2003. Kleine wereld, hoe dan ook. Alleen van Gitbox! (band vier op N-slag 1999) was geen spoor te vinden daar op Subroutine Connects.

Accadians

Accadians

In de Kult, technische problemen! En sociale contacten. De enorme pauzes voor en na Accadians en Ilken werden dan ook nuttig besteed met ouwe jongens krentenbrood en bier. Hey, daar is oud-collega Martijn, met kort haar! Hola, daar is oud-Donkey bassist/zanger Ajay, met lang haar! Het was iets te gezellig. Vlagen Accadians drongen door naar boven. Die klonken heel anders dan de bak herrie een jaar eerder. En fraai. Maar ik besloot de soundscapes van beneden te combineren met de sfeer van boven door te blijven zitten. Ik verwacht een herkansing, met volledige concentratie van mijn kant, in de nabije toekomst, op een nog nader te bepalen podium.

Bij Ilken was ik attenter, maar ook hier weer die concurrentie van intermenselijk contact. Dit keer was de band ook een beetje debet aan het feit dat ik afgeleid was, want dit zat voor mij wat teveel aan de foute kant van underground-Engeland anno pakweg 1982. Is blijkbaar een dunne scheidslijn, waarom ik Space Sirens wel, en Ilken maar matig trok.

Ajay

Ajay, The Bent Moustache

Ajay, z’n naam viel al. Twee keer geboekt in Simplon. Lang geleden. Ajay vierde die nacht de 10-jarige verjaardag van zoon Arun. Nou, die was er toen nog niet, kun je nagaan. Over een lange adem gesproken. Donkey was zo’n band in die mooie hoek, zowel muzikaal als geografisch, van The Ex, Dog Faced Hermans en de Kift. Nadat gitarist Pim zich aansloot bij de Kift ging Ajay verder met The Bent Moustache. Om half vier ’s ochtends sloten ze Subroutine Connects af. With a big motherf**kin’ bang! Stuiterende drums, staccato-gitaren (hey, zien we daar Maike van VVB? Ja zeg!), opgefokte declaratiezang, een irritante koebel en een zwaaiende bas die een gat in het plafond beukte: mijn idee van een geslaagd concert. Motherf**king bangs zijn altijd kort en heftig. Dat kwam goed uit, want iemand moest om zeven uur ergens in de buurt van Wormer (Krommenie, whatever, ver weg…) nog een verjaardag halen.

En zo komen aan alle goede dingen, zij het soms heel laat, een eind. The BM gaan we de 30ste overdoen in Het Viadukt (samen met Ausputzer met o.a. Meindert Talma en Der Jan Klug), Subroutine zien we hopelijk over een jaar weer, buiten de waanzin van E-sonic om, hun mooie bands presenteren.

Een Reactie op “Subroutine Connects (deel 2)

  1. Ik tel nu toch zes adviezen voor VVB, ha!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s