The Haze

Hasil Adksins

Hasil 'Haze' Adkins

Maar weer eens een Bonus Footage van de harde schijf getrokken. De verleiding is groot om er hele stukken bij te schrijven (voor de Vera Krant beperk ik me tot 1 computervelletje), maar ik laat de BF’s hier toch in de originele vorm staan. Een maand geleden stond-ie in de Vera Krant.

Eind jaren 80 kocht ik een bijzondere plaat van een bijzondere muzikant. Er waren verhalen over een Amerikaanse weirdo die in een berghut ergens in het zuiden van Amerika zelf z’n muziek opnam met apparatuur die door een accu aan de praat werd gehouden. The Cramps hebben altijd een oog gehad voor de outsiders der rock’n’roll. Ze coverden het nummer “She Said” waardoor de held van deze Bonus Footage langzaam uit de obscuriteit getrokken werd. Het label Norton gooide het destijds samen met een zooi andere nummers op plaat. Het zou mijn eerste kennismaking worden met HASIL ADKINS, een van de primitiefste rockers die de wereld gekend heeft. In 1993 werd er een korte docu over de man gemaakt die de toepasselijke titel “The Wild World of Hasil Adkins” kreeg.

Ook in die jaren 80 was het overgrote deel van wat er in de platenzaken lag goed geproduceerde, verantwoorde popmuziek. Zeker toen new wave de klok sloeg was het een serieuze aangelegenheid, dat muziekmaken. Ook toen werd er al flink geïnvesteerd in het lanceren van nieuwe acts, het continueren van carrières en het simpelweg draaiende houden van een grote industrie. Dat laat weinig ruimte voor een beetje aanrotzooien in de marge, dan moet je wel serieus aan de slag. Op zich is dat niet verkeerd. Ik kocht goed klinkende, zichzelf serieus nemende muziek en genoot daarvan. Maar als echt alles om je heen zo klinkt wordt het verdomde saai. Dan ga je vanzelf op zoek naar wat anders, iets wat ergens lak aan heeft en wat buiten de lijntjes kleurt.

Precies op tijd stapte Hasil Adkins mijn leven binnen. Hier was iemand die overal buiten viel. Ook al klonken de op rockabilly, country en andere traditionele genres geënte liedjes wel vertrouwd, Hasil Adkins had een heel andere opvatting over wat een lekker ritme of een fijne gitaarlick was. De hilarischhysterische zang en de idiote teksten leken niet van deze wereld. Om over het potten-en-pannen-geluid en de non-productie nog maar te zwijgen. Deze one-man-band klonk wilder en gekker dan alles wat ik daarvoor gehoord had. En het was duidelijk dat deze malloot geen serieuze carrière in de rock nastreefde. Of dan toch niet op de manier zoals iedereen dat wel deed en doet. Hasil Adkins rotzooide wèl wat aan in de marge en zei “lik m’n reet!” tegen de heersende muziekorde. Ondergetekende ervaarde dat als de welbekende frisse bries.

Nou is de obscuriteitsfactor er eentje die menig talentloos muzikantje al omhoog deed vallen. Maar kom daar niet mee bij me aan als ik luidkeels “She Said” meeloei. Zo’n nummer vergeet je ook nooit meer als je het een keer gehoord hebt. Natuurlijk is er ook bij Hasil ‘the Haze Adkins sprake van mythevorming, over hoe wild en gek de beste man wel niet was ooit. Daardoor worden de dingen wat buiten de juiste proporties getrokken. Daarom vind ik de manier waarop de docu is gemaakt wel prettig. In 1993 neemt filmmaker Julien Nitzberg ogenschijnlijk spontaan een kijkje in het leven van Adkins zoals dat zich op dat moment afspeelt ergens in West Virginia. We horen “She Said”, zien foto’s van een jonge Adkins, rijden door de bergen, en komen dan bij de hoofdpersoon die vrolijk tapdansend en zingend op het dak van een auto staat. Sterke opening! Nitzberg registreert vooral wat er voor z’n lens komt, met als belangrijkste invalshoek de vraag hoe gestoord, wild en primitief onze ‘wild man’ nou echt is. Nou, dat beeld wordt redelijk helder, zonder dat het in technisch opzicht een schoolvoorbeeld van een goede docu is. Sterker nog, Nitzberg is soms de verteldraad een beetje kwijt en heeft waarschijnlijk gedacht dat een docu over een wilde en primitieve rocker ook op die manier gemaakt moest worden. Maar heel storend vind ik dat in dit geval niet. Adkins, en z’n bizarre leefwereld (West Virginia is redneckland!) zijn daarvoor waarschijnlijk te boeiend. Het knauwende volkje is wel verdomd moeilijk te verstaan!

Op You Tube is de docu in drie delen te vinden. Daarna kun je verder kijken naar de vorig jaar gemaakte opvolger “My Blue Star” die ik nu net –terwijl ik zit te tikken-ontdek op MySpace.

Hasil Adkins overleed in 2005. Nog altijd kan een overwegend bloedserieuze muziekwereld de in muziek verpakte gekte van the Haze wat mij betreft nog donders goed gebruiken.

Paul Schwarte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s