Motor Kunst

Rossi

Rossi door Duck

En vooruit, nog een snelle transfusie van Hyves naar I Jam Econo. Over Diederick de Vries, maatje en motorman. Twinitig jaar geleden elkaar uit het oog verloren, en weer teruggevonden via -hou je vast- Hyves!

Vriendschappen kunnen raar verlopen. Zo zie je elkaar elke dag, dan een hele poos nauwelijks, en dan weer zo regelmatig dat er nooit een hiaat in de tijd geweest lijkt te zijn. Twintig jaar geleden was ik voor het laatst op het verjaardagsfeestje van m’n studievriend Diederick de Vries. Bijna vijf jaar trokken we met elkaar op. Twee boeren in de grote stad die elkaars steun en toeverlaat waren in een poging om tekenleraar te worden. Na dit avontuur gingen onze wegen uit elkaar en verloren we elkaar langzaam uit het oog. Dat ging haast vanzelf; voordat je er erg in hebt ben je 20 jaar verder! Maar een paar weken geleden stond ik zomaar weer, in een tuin ergens in Assen, een biertje te drinken op Duck’s 46ste verjaardag. Dan is Hyves wel een uitkomst. Psychische en practische drempels, die ontstaan in dit soort situaties, zijn op het web een stuk lager.

Net als 20 jaar geleden werd het reuze gezellig. Gelukkig heeft Duck veel vrienden die slap kunnen lullen, zeker als het bier in de man is. Voor hem is 46 trouwens niet zomaar een getal. Het hoort bij The Doctor. Of, in het Italiaans (en veel mooier wat mij betreft), Il Dottore. Motorliefhebbers weten dat dat de bijnaam is van de beste motorcoureur aller tijden, Valentino Rossi. Duck is zo’n motorliefhebber. Hij studeerde destijds af met het schilderen van die ronkende machines en droomde ooit van het maken van snelle rondjes op de Europese circuits. Maar als bakkenist in een zijspan kwam hij niet veel verder dan de modder van het Drentse platteland. Dat is overigens een niet te onderschatten job in de motorsport. Je klampt je een x-tal rondjes vast aan een roestige stalen bak terwijl naast je een stinkende, gloeiendhete motor raast. Die sleurt je door scherpe bochten en over hoge heuvels waarachter diepe gaten schuilen. Met je laatste krachten sleep je jezelf na de wedstrijd richting douche, om drie dagen later de laatste stukken modder uit je oren te wassen. Die 18de plaats ben je dan ondanks de pijn in botten en spieren al lang weer vergeten. Je zou zeggen, respect voor iemand die vrijwillig kiest voor een dergelijke lijdensweg. Maar in de motorwereld wordt een bakkenist als een loser gezien. Ik zou Duck echter geen loser willen noemen.

Duck

Duck spreekt motormuis

Z’n droom om een coureur te worden die zich met de Rossi’s der aarde kan meten is dan wel nooit uitgekomen, maar een carrière in de motorsport kwam er wel. Ik hoor, terwijl ik dit zit te typen, z’n enthousiaste stem tegenover me op de flatscreen. Een Superbike-race op Eurosport wordt door Duck van deskundig commentaar voorzien (deskundig word je vanzelf als iets je passie is, als iemand niet deskundig is heeft hij niet genoeg passie). Hij werd volgens plan leraar, maar hij ging ook door met het schilderen en tekenen van motoren. Er ontstond een handeltje en langzaam rolde hij de snelle en bontgekleurde wereld van de motorsport in. Hij begon te speakeren op beurzen en bij wedstrijden. En toen Eurosport zich meldde was Duck eindelijk daar waar hij zijn wilde: op het magische asfalt van een race-circuit.

Regelmatig is er voor Duck nu de geur van benzine, het oorverdovende geluid van motoren, een babbel met een pitspoes, een handje van een motormuis. Daarnaast geeft hij nog gewoon les. “Je krijgt je kansen op het moment dat je er klaar voor bent”, zo filosofeerde hij een dag na het feestje terwijl we in z’n bus op weg waren naar een waterkant om een hengeltje uit te gooien. Ik moest denken aan Hermann Hesse’s boek “Siddharta”. Siddharta kwam aan de waterkant tot de conclusie dat je niet in het verleden of de toekomst moet leven, maar in het nu. De zoektocht naar God en geluk is een zoektocht naar jezelf. Door gewoon te doen en te zijn ontstaat een harmonie waarbij antwoorden op je vragen naar je toe komen in plaats van dat je er zelf naar op zoek gaat.

Wat natuurlijk niet wegneemt dat je hard moet werken om iets te bereiken. Duck doet dat, daarom wil ik op deze plaats wijzen op z’n website/webwinkel Moto-Art. Geen idee hoeveel motorliefhebbers zich tussen mijn Hyves-vrienden bevinden, maar een kijkje is in het internettijdperk snel genomen.

http://www.moto-art.com

Update: Intussen maakte ik een promofilmpje voor Duck en Moto-Art. Dat is hier te zien:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s