Mission Of Burma

Deze Bonus Footage werd geschreven en geplaatst (in de Vera Krant) in 2008.

Met elke DVD die ik hier bespreek stap in een tijdmachine die me terugvoert naar dat wat ooit was. Soms is het nieuw en onbekend terrein. Met ‘Desperate Man Blues’ bijvoorbeeld ontdekte ik de blues uit de jaren 20, en de vorige Bonus Footage zat ik in zonnig Jamaica met ‘Studio One Roots’. Dat ontdekkingsreizen vind ik vooral zo mooi aan het medium. Vroeger, toen de informatie nog niet zo ruim voorhanden was, maakte je je eigen film in je hoofd. Een van de bands die me vanaf het midden van de jaren 80 enorm bezig hield was het uit Boston afkomstige MISSION OF BURMA. Mijn persoonlijke film kan nu de kast in, want recentelijk verscheen ‘Not A Photograph; The Mission Of Burma Story’. Dit alles naar aanleiding van de heroprichting van het trio.

Het plaatje is nu dus ingevuld door een filmmaker. Gespannen wacht je dan af wat er overblijft van het ongetwijfeld geromantiseerde beeld dat zich door de jaren heen heeft gevormd. Met M.O.B. hebben we het over muzikale helden die me veel luisterplezier gebracht hebben en die m’n idee over wat popmuziek is mede hebben bepaald. M.O.B. maakte noisy pop (‘anti-pop’ in hun eigen woorden) ver voor Hüsker Dü, Pixies en Nirvana. Ver dus voor het een trend werd. Met een geluidsman die als een sample-man avant la lettre geluiden van achter de mengtafel toevoegde.

Met een single, een EP en een debuutplaat leken er mooie dingen aan te gaan komen, ware het niet dat de oorproblemen van gitarist Roger Miller in 1982 een abrupt einde maakten aan een veelbelovende carrière. Band dood, legende geboren. Voor een genadeloos registrerende camera kunnen legendes echter zomaar pretentieuze eikels worden. Moneybags die op hun oude dag uit de vergetelheid gehaald zijn door een hippe hedendaagse artiest om middels een reünie nog even een leuke schnabbel te verdienen. Het is aan de orde van de dag, maar ik kan nu al meteen melden dat dit hier absoluut niet het geval is. Maker Eran Lobel heeft met z’n crew een mooi verhaal gemaakt. De drie veertigers van M.O.B. zijn mensen zoals jij en ik en blijven daarom gewoon helden.

Niet dat ik verbaasd ben, want toen ik de band in 2002 op Shellac’s All Tomorrows Parties zag was het gevoel daarna goed. En niet alleen omdat ik ze eindelijk live aan het werk gezien had. En ook niet omdat dat gebeurde met een hele zaal vol meezingende fans. “That’s when I reach for my revolver!”, hard, met vuisten in de lucht!

M.O.B. is niet alleen voor mij een belangrijke band. Het was de heer Moby die met z’n cover van That’s When I Reach For My Revolver’ het startschot gaf van de M.O.B.-revival. Eerder had REM al ‘Academy Fight Song’ gecoverd, M.O.B.’s eerste single uit 1980. (Leuk dingetje tussendoor: Peter Buck’s eerste aangeschafte CD was een M.O.B.-compilatie op Rykodisc. Niet alleen de langste CD –over 80 minuten- ooit, maar ook mijn eerste aangeschafte zilveren schijfje!) Toen Michael Azerrad’s invloedrijke boek ‘ Our Band Could Be Your Life’ verscheen, waarin het verhaal verteld wordt van een aantal belangrijke bands uit de US-undergroud, begon de naam van M.O.B. te buzzen.

De heren zelf waren verbaasd om zich terug te zien in een boek met grote namen als Sonic Youth en The Minutemen. Vooral bassist Clint Conley; die was al bijna 20 jaar programmamaker bij een lokaal TV-station en had al die tijd z’n instrument niet meer aangeraakt. Die moest thuis gaan uitleggen dat-ie een legendarische muzikant was! Roger Miller en drummer Peter Prescott waren muzikaal actief gebleven, Miller deed het solo na M.O.B. rustig aan en Prescott had bescheiden succes met bands als Volcano Suns en Kustomized. Niets stond een reünie in de weg, en onder het motto ‘Waarom wel? Waarom niet!’ maakte M.O.B. in 2002 een doorstart.

Dat is in feite een beter woord voor de hele aktie, die wat mij betreft louter winnaars kent. Volle zalen met oud en jong publiek, een stel prima nieuwe platen op kwaliteitslabel Matador, Shellac’s Bob Weston die als nieuwe geluid(je)sman met z’n helden aan de slag mag, ik blij, en de band hun welverdiende credits en een beetje poen.

Mission Of Burma nu

Als fan hoop ik nieuwe fans te maken met mijn verhaal. Ik doe m’n best zoals de makers van de docu dat ook gedaan hebben. Er is mooi archiefmateriaal, en de switch naar nu wordt moeiteloos gemaakt. De bandleden komen uitgebreid aan het woord waarbij de verbazing over de hernieuwde aandacht de insteek is. Waar geluidsman Martin Swope, toch gewoon het vierde bandlid, is wordt echter niet duidelijk. De muziek is zoals altijd een beetje het kind van de rekening (versneden in de edit), maar in de bonus footage zien we toch drie oude en zes nieuwe live-nummers. Een memorabel moment is het, als de drie op het podium gezelschap krijgen van Sonic Youth’s Thurston Moore en Lee Ranaldo, Yo La Tengo’s Ira Kaplan en –ziedaar- Moby himself

Wellicht is dat voor nieuwkomers een reden om in het M.O.B.-verhaal te duiken. Daarvoor, dat mag duidelijk zijn, is het namelijk nooit te laat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s