Dean Wareham: “Black Postcards”

Het leven van een muzikant: mooie dingen maken in een studio, de wereld zien, fijne mensen tegenkomen, succes hebben, beroemd en rijk worden. Nog steeds bestaat er een algemeen beeld dat dat hèt leven is. Er is echter een behoorlijke schaduwkant. Die beschrijft Dean Wareham in het in 2008 verschenen boek “Black Postcards”.

Wareham kennen we als songsmid en zanger van Luna en Galaxie 500. Twee bands die met name in de jaren 90 boven de massa uitstegen en die de geboren Nieuw-Zeelander het materiaal leverden voor z’n boek. In een nuchtere toon geeft hij een beeld van de muziekwereld zoals hij dat ervaren heeft. De mooie kanten: de hele eerste zin van dit stuk klopt. Behalve dan het laatste, rijk worden. Er hangt -voor Wareham dan toch- letterlijk en figuurlijk een behoorlijk prijskaartje aan het muzikantenbestaan.

Met Galaxie 500 begon het avontuur. Je kent het wel: vrienden beginnen bandje, beetje aanklooien, beetje door schade en schande wijs worden. Ambities zitten ver in het achterhoofd. Er zijn zoveel bands, dat moet raar lopen als uitgerekend die van ons… De dromen zitten wel gewoon vooraan. En zowaar, de droom wordt al snel werkelijkheid als ambitieuze mensen om het trio heen het zien zitten in de band. Vooral door de zweverig uitgesponnen gitaren en de ritmes die uit de koker van Velvet Underground-drummer Moe Tucker lijken te komen valt G500 op tussen de rest van wat destijds ‘gitaarrock’ genoemd werd.

Galaxie 500

G500 mocht een plaatje maken. En vervolgens vaker optreden, voor meer gage, een naam opbouwen, lievelingen van de (underground-)pers worden, stad, staat en land verlaten voor een tour, nog een plaatje, et cetera. Het prijskaartje voor al dit succes is in Wareham’s geval in eerste instantie de relatie met z’n bandleden Damon en Naomi (die onder die naam doorgingen na G500). Die begint steeds meer te lijden onder alle hosanna, en gaat kapot. Het boek begint met een quote van Damon Krukowski uit het fanzine Ptolemaic Terrascope. Daarin krijgt Wareham nog even een fikse trap na. Hij zou sterallures hebben gekregen. Wareham gebruikt het als startpunt voor een 300+ pagina’s lange verdediging. Daarbij wordt het zelden persoonlijk, maar hij kiest er voor om gewoon het hele proces uit te leggen. En dat is een goede keus.

De ‘creatieve verschillen-reden’ die je zo vaak in officiële persverklaringen tegenkomt bij het opdoeken van een band: het is slechts een minimale factor, zo blijkt. Wareham beschrijft vooral hoe mensen veranderen als de tijd voorbij trekt. En uit elkaar kunnen groeien. Hij legt uit hoe de industrie altijd in z’n nek hijgt waardoor het moeite kost om jezelf te blijven. Dat accepteert hij, als een soort noodzakelijk kwaad. Hij ziet het als een keuze uit verschillende kwaden: “Choose your poison in the musicindustry”.

Luna

Daarmee doet “Black Postcards” vaak denken aan John Niven’s “Kill Your Friends”. Dat is een roman, over een A&R-manager. Het is dus geschreven vanuit een industrie-standpunt. Wareham zit precies aan de andere kant, zeker als het met Luna verder gaat. Dan stapt hij echt in de wereld van de grote jongens, de enorme voorschotten, en de enorme schulden (die in werkelijkheid geen schulden zijn). Het succes wordt groter, maar heel veel houden Wareham en z’n band er niet aan over. Sterker nog, het kost hem ook nog z’n huwelijk. Over prijskaartjes gesproken.

Het boek eindigt als ook Luna stopt, nog niet eens zo heel lang geleden. Het verhaal van Wareham zit niet alleen dicht bij de werkelijkheid, het is de werkelijkheid, een ontnuchterende werkelijkheid. Beginnende muzikanten met dromen moeten het misschien maar niet lezen. Maar als je ambities hebt kan het geen kwaad. Een gewaarschuwd mens…Misschien zijn de tijden veranderd? Mwoah.

Voor mij persoonlijk waren het tijdsbeeld dat Wareham schetst, en de vele namen van bands die voorbijkomen, een feest der herkenning. Dan merk ik dat ik die tijd toch intensief gevolgd heb. Ik meen zelfs de achternaam van ene Gordon te kennen, die als ecstasy-scorende geluidsman even voorbij komt. Dat moet Gordon Rutherford zijn, die me in 1987 twee prachtige tapes gaf met live-opnamen van The Clean en Chris Knox!

Die heb ik nooit kunnen bedanken daarna, maar een bedankje gaat nu wel naar Jan van Elpee, die me dit fijne boek leende. Waarvan akte.

Galaxie 500 – Tugboat

Luna – 23 Minutes In Brussel

2 Reacties op “Dean Wareham: “Black Postcards”

  1. Wie is die bassiste bij Luna?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s