Gij Zult Niet Oordelen…

Oude Hyves-blog, van november ’09. Leek me toepasselijk om die hier en nu online te gooien.

Ik ben niet religieus. Toch is er geen speld tussen de meeste Bijbelse geboden te krijgen. Stelen, moorden, liegen, allemaal niet okay. Helder. Maar wat moet je nu met “Oordeelt niet, opdat Gij niet geoordeeld wordt”? Ik doe niets anders dan oordelen! Het is deel van het selectieproces waarmee ik orde in de chaos om me heen probeer te scheppen. Ik moet -zou je kunnen zeggen- dus wel.

Ik hou alle mogelijkheden open. Ja, zelfs hel en verdoemenis. Dat wordt nog gezellig, want ik ben in gezelschap van 16 miljoen andere oordelende Nederlanders. De piek ligt na het weekend, als de bal weer gerold heeft en het na-voetballen kan beginnen. Op stijgers en in bedrijfskantines komen blinde scheidsen, falende spitsen, handtastelijke trainers en miskopende bestuurders aan de beurt. Om over het webgezeik nog maar te zwijgen. Als oordelen slecht is, dan mag je stellen dat het webforum het nieuwste middel van de duivel is.

Het zijn uitgerekend de beroepsoordelers die zelf nauwelijks beoordeeld worden. Analisten, commentatoren, columnisten, interviewers; soms wil ik  ze in hun ivoren torens een opgestoken vingertje laten zien en een corrigerende draai om de oren geven. Neem nou bijvoorbeeld Ricky van den Bergh, de nieuwste topic van het keurkorps. Het is een domme jongen, het is een slimme voetballer, het is een leuke kerel, z’n trainers vinden hem niet altijd leuk… Als Ricky alle recente be- en veroordelingen serieus neem weet hij waarschijnlijk niet eens meer hoe hij zelf in elkaar zit. En dat terwijl hij alleen maar wil weten hoe hij dat balletje nou eens niet op de lat, maar vlak daaronder mikt.

In de Bijbelse gedachte neem ik het graag eens op voor medemens Van den Bergh en z’n collega’s, die elke week de toorn van de voetbalanalist maar over zich heen moeten laten komen. Als er nog sprake was van enige zelfkritiek kon ik er verder mee leven. Maar een paar jaar geleden bijvoorbeeld. Feijenoord werd “met dit materiaal” unaniem een slecht seizoen voorspeld. Na een goede reeks werden de meningen massaal herzien. Toen het alsnog een slecht seizoen werd voor de Rotterdammers riep iedereen weer snel “zie je wel, dat hadden we toch voorspeld?”… Het is dat de gemiddelde mens een IQ van 103 (LBO) heeft, anders zou het hele pak volgend seizoen waarschijnlijk niet meer hun waarheid de huiskamer in mogen lullen.

Aan de TV-praattafels gaat het er tegenwoordig heftig aan toe. Emoties blijken niet alleen op het veld hoog op te lopen. Als Genee geel en rood op zak zou hebben dan krijgt Kraaij, geprovoceerd door Derksen, elke week een kaart bij Voetbal Inside. Hij zou dan overigens gewoon doorgaan met waar hij als voetballer mee begonnen en gestopt is. Ik kijk graag naar een withete Kraaij. Ik kijk ook graag naar een stokende Derksen. Waarschijnlijk (het is voor mijn tijd) is dat dezelfde zuiger die hij 40 jaar geleden als noeste verdediger ook was.

Voetballers worden gezien als cliché-mannetjes. Mediatraining. Op zich niets mis mee. Volgens mij hebben onze gladiatoren van het gras (ben zelf niet vies van een clicheetje hier en daar…) gewoon de verkeerde mediatrainers. Maar wat er elk weekend via de verslaggevers bij me binnenkomt doet het gemiddelde spelersbabbeltje na een wedstrijd verbleken. Als de bovenliggende partij weer eens boven komt drijven jeukt m’n vinger boven de zapknop. Ouwe rot Poelman spant bij Sport 1 de kroon. Die heeft het inmiddels -als enige, dat moet ik hem toegeven- zelfs over onderliggende partijen! Bij hem worden na de thee nog regelmatig de bordjes verhangen, scoren ploegen bij het scheiden van de markt, om daarna uit andere vaatjes te tappen. Het oeuvre van Poelman is door z’n jarenlange ervaring onuitputtelijk. Spreektaal kent hij niet. Spelers worden bij hem niet licht, maar lichtelijk geraakt. En de volzinnen trekken extreem traag aan je voorbij omdat tussen twee woorden steeds een langgerekt “eeeeeuh” zit. Daar gaat je opwindende wedstrijd in de Premiership.

En dan die interviewers, met hun stellingen en gesloten vragen. In de journalistiek beginnen vragen overal netjes met “hoe” of  “waarom”, behalve in de sportjournalistiek. Vraag: “Meneer Jans, vond u niet dat Groningen slap begon, was dat de verdienste van Ajax, en hebt u overwogen om meteen te wisselen?” Meneer Jans antwoord, net als z’n collega’s, meestal netjes op een dergelijke vraag. Hij weet dat dat van hem verwacht wordt. Maar ik zou het prachtig vinden als hij eens “het middelste” zou antwoorden. Of gewoon simpel “ja” of “nee” knikken op elke gesloten vraag. Maar tot nog toe hebben ze geluk, die voetbaljournalisten.

En dat blijft maar –het is me echt een raadsel- gewoon aan het werk daar in Omroepland. Daar waar jonge journalistieke talenten blij mogen zijn het ene contractje voor het volgende contractje te verruilen, daar blijven Poelman, Kok en Van Dijken hier in het noorden, of Frank ‘fucking Boggle!’ Kramer maar zitten waar ze zitten. Het zou een mooi klaverjaskwartet zijn in een goed geoutilleerde bejaardenkantine. Met voor Arninkhof van het Journaal een plek op de reservebank.

Zo kunnen ook voetbalmannen (plus Barbara Barend) be- en veroordeeld worden. Maar het lijkt me toch beter om nu te stoppen. Naar het schijnt is de hel geen plek waar je eeuwig wilt zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s