The!!!Beat

Bonus Footage voor de Vera Krant uit 2009. Aanzienlijk herschreven (was nodig…). Over het eerste deel kan ik een jaartje later zeggen dat het web me intussen al veel meer hulp biedt bij de zoektocht. Wat ongetwijfeld te maken heeft met dat ik zelf wat beter de weg vind. In feite beschrijf ik voor een groot deel ‘de oude wereld’.

Up-to-date blijven met de nieuwe muziek, het valt niet mee. Vind ik. Via het web is het nog nooit zo gemakkelijk geweest om nieuwe dingen te checken. Zekers. Maar dat voordeeltje wordt snel weggewerkt, bijvoorbeeld door de enorme hoeveelheid muziek die er gemaakt wordt. Daardoor zoek je je toch suf en download je tot in het oneindige, maar het gevoel iets te missen raak je niet kwijt. Terecht.

Iedereen kan een ‘plaat’ maken, iedereen doet het helaas ook. Dat zei Ian MacKaye 15 jaar geleden al. Maar de verhoudingen liggen tegenwoordig anders. Veel meer mensen maken veel meer platen. Dat is toch een verschil. Nederland schijnt een half miljoen muziekmakers te kennen… Ik wens ze allemaal veel succes toe, en dat jullie allemaal maar beroemd mogen worden. Maar als een programma als Idols één ding duidelijk maakt, dan is het dat zelfkritiek een groot goed is. Een gemis hieraan levert al die rommel op. Wij, de speurders naar de kwaliteit in het leven (bijvoorbeeld mooie muziekjes) moeten daardoor met de neus vooruit een duik in de bagger nemen om tot het goede te geraken. Een energievretende onderneming, waarbij je op een bepaald moment afhaakt. Ik wel in ieder geval.

Misschien dat we daarom in een tijd leven waarin vooral teruggeblikt wordt in de popgeschiedenis. Dat is namelijk een stuk gemakkelijker: het speurwerk is al gedaan. Ouwe lullen sieren de covers van de mags, met Bob Dylan als onbetwiste uitgemolken koning. De mid-price-bakken puilen uit. Het regent re-issues van legendaaaaarische klassiekers en boxsetjes volgepakt met CD’s. Er zijn artiesten die hun 23ste ultieme overzichtverzamelaar presenteren en tegelijkertijd ook nog nieuwe meuk uitbrengen. Ook veel nieuwe muziek is door het hoge retrogehalte meer terug dan vooruit. Ook dat is van alle tijden, alleen, weer die verhoudingen. Voor mijn gevoel was dat bijvoorbeeld in de jaren 80 en 90 minder. Als Vera een maatstaf is weet ik het zeker.

Voor de muziek in het algemeen is dat niet goed. Als we weinig tot niets nieuws ontdekken, dan hebben we in de toekomst, als alle paden echt platgetreden zijn, steeds minder om op terug te grijpen. Echt nieuwe muziek, met eventueel een invloed her en der, een vleugje verleden, of gewoon totaal (ver)nieuw(end), wordt er natuurlijk gewoon, net als altijd, gemaakt. Dat zit alleen ‘ergens op het web’. Vind het maar eens! Maar maar maar, zoals altijd zit er ook een goede kant aan de zaak. Die bespreek ik aan de hand van de DVD “The!!!Beat”, met opnames van een R&B-televisieshow uit 1966.

Esther Phillips

Het mooie van de hedendaagse retrotrip is dat vergeten en verloren gewaande muziek uit de obscuriteit wordt getrokken. Genres als reggae, funk, soul, sixties, en zelfs punk moesten het ooit hebben van de singlesverkoop. Dat vinyl is nu buiten het bereik van normale stervelingen, tenzij je het geld hebt om honderden euro’s te betalen voor een zeldzaam exemplaartje. Gekkenwerk. Alhoewel? Als belegging kan dat toch winstgevend zijn. Je kwakt gewoon een rits singles –soms krakend en al- op een cd. Mooi boekje er bij, en als je de illegale weg weet te bewandelen kun je uiteindelijk de liefhebber blij maken met een zooi nummers die anders een vermogen hadden gekost. En als ik zie wat ik alleen al in de kast heb staan moet dat toch lucratieve handel zijn.

De (sixties-)punk heb ik jaren geleden behoorlijk ingehaald, tegenwoordig is het vooral de zwarte sector die m’n aandacht krijgt. Blues, funk, soul: de verzamelaars zijn niet aan te slepen. Het zijn niet alleen twijfelachtige releases op obscure labeltjes die in de bakken liggen. Ook de grote jongens zijn bezig met een inhaalslag, met netjes ge(re)masterde re-issues. Motown, Atlantic en Stax bieden veel moois (vaak voor weinig), al ga ik zelf toch voor het obscuurdere spul. Dat rammelt en leeft wat meer, vind ik. Enige tijd geleden viel m’n oog op de DVD “The!!!Beat”. ‘Legendary R&B and Soul shows from 1966, the complete shows for the first time!’, staat er op de voorkant. Dan krijg ik toch even een heel apart gevoel van binnen. Bewegende beelden van artiesten waar je amper een foto van kent, grooveeey!

Carla Thomas

Carla Thomas

Elke DVD (’t is een serie van zes) verzamelt vijf shows van een half uur. De prijs was een tikkie boven normaal, daarom ging ik alleen met deeltje 1 naar huis. Daar kende ik een bizarre kijkervaring. In een oogverblindend kleurrijk decor presenteert de minst fotogenieke man die ik ooit op de beeldbuis zag een aantal artiesten die naar de huidige TMF-maatstaven als spuuglelijk te karakteriseren vallen. Op de achtergrond danseressen die als opgewonden poppen bewegen. De mannen van de huisband strak in het pak, met danspasjes waar je niet eens de selectie van Idols mee haalt. Zangeressen in gebreide truitjes. Groen, rood en blauw gecombineerd. Weird shit, helemaal bekeken door hedendaagse ogen. En dan hebben we het nog niet eens over de TV van toen. Maar dit was hoe het was in 1966.

Etta James en Beyonce: noem de 7 verschillen

Etta James, 40 jaar later niet helemaal levensecht vertolkt door Beyonce

Blijkbaar konden artiesten toen succes hebben op basis van muzikale kwaliteit. Is het niet prachtig? Joe Tex, Little Milton, Esther Phillips, Etta James en Carla Thomas zijn zanglijsters eerste klas. Soms funky rockend, dan weer tearjerkend gevoelig. Er wordt zowel live als playback gezongen. De ongewilde ‘ster’ van de show is “the man behind it all”, Bill ‘Hoss’ Allen. Een 50-plusser die in al zijn pogingen om er als een soulman uit te zien vooral hilariteit opwekt. Daarvoor is hij net te wit. Of te oud. Of te kaal. Whatever. Grappig gezicht, als hij dansend wegloopt na weer zo’n boeiend interview waarin alleen hijzelf aan het woord was.

Bill 'Hoss' Allen

Bill "Hoss" Allen

Onze vriendelijk ogende vriend Hoss blijkt volgens het informatieve boekje een presentator met een dubbele bodem. Hij was ook manager en liet geen manier onbenut om de soulkoe uit te melken. In een tijd dat Amerika nog verdeeld was in zwart en wit dacht Allen alleen in groen. Payola? Geen probleem. In de show zaten alleen artiesten uit z’n eigen stal. Ligt het aan mij, of lijkt hij op een blanke slavenhandelaar die tussen zijn zwarte koopwaar staat? De lichaamstaal van Esther Phillips als hij haar hand vasthoudt; ik zie angst vermengd met nederigheid in haar houding.

Maar ook verdorven geesten kunnen een positieve bijdrage aan de geschiedenis leveren. Als muziekliefhebber, soulliefhebber, mag je je toch in mooie tijden wanen. Dit soort tijdmachines (uitgebracht door het prachtige label Bear Family) liggen gewoon klaar voor je en zijn het waard om een trip in te maken.  Op dit gebied moet ook de verzamelreeks waar het label Numero Group mee bezig is genoemd worden. Vele delen mooi obscuur spul. Maar nogmaals, de bakken liggen vol (Buttshakers!), om over het web nog maar te zwijgen…

Waarmee ik maar wil zeggen dat er hulp is in je zoektocht naar muziek, en dat terug in de tijd niet per definitie fout hoeft te zijn.

NB – Van The!!!!Beat kon ik zo snel geen filmpjes vinden.

Joe Tex – Hold On To What You Got

Bear Family Story

2 Reacties op “The!!!Beat

  1. Misschien moeten we een IPad versie van jouw boek maken🙂 . Met filmpjes en muziekjes erbij wordt het wel erg leuk!

  2. Totaalpakket incl. stenen tafels, ga ik voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s