Discussing The Belgians

Hoe een simpel tweetje je kan inspireren tot een lang verhaal over België en toeval.

Groningen, late jaren 90, ’s nachts. Met vriend Sjors nog wat babbelen bij de parkeerplaats van de Westerhaven, toen daar nog geen winkelcentrum, McDonalds en Stripmuseum stonden. Een paar uur eerder had ik track 3 van een geleende CD van de band Doldrums uitgedrukt om een band in Vera te zien. Ik leende nauwelijks CD’s; de kast stond al vol genoeg.

Ik stond ook nog nooit met Sjors op die plek, ondanks dat we destijds een paar honderd meter van elkaar woonden en dezelfde concerten bezochten. Maar daar stonden en babbelden we. Waarschijnlijk ging het over voetbal en hield ik een monoloog over wat er allemaal wel niet mis was met de muziek van toen. Een man van rond de dertig kwam uit het donker op ons af. Of we wisten waar het Europa Hotel was?

Westerhaven Groningen

Zeker, maar poeh, dat was wel een eindje lopen, andere kant van de stad, kilometertje of 5/6, toch wel. “Amai, da’s geen probleem, want ik ben commando in het Belgische leger”, zei een gedrongen mannetje met een kortgeschoren kop. Een uurtje lopen, daar draaide hij z’n hand niet voor om. Om dit kracht bij te zetten wierp hij zich plat op de buik op de stoep en begon zich een paar keer op te drukken. Hij maakte inderdaad een fitte indruk, zonder meer. Ik zag Sjors denken wat ik dacht: rare jongens, die Belgen! Wat me opviel was dat soldaten in hun vrije tijd vaak ook groen gekleed gaan. Maar dat terzijde. Of hij trouwens  “amai” zei, of toch “allez”, daar wil ik vanaf wezen. Maar allez, het geeft dit verhaal wat cachet, om het allemaal op z’n Gronings te zeggen.

Anyway, een gesprek ontstond. Sjors en ik zijn daar niet vies van, en iets onverwachts meemaken is sowieso leuk. Slapen kon altijd nog. Over België was genoeg te bespreken. Marc Dutrout hield het land in z’n greep. Onze Belgische vriend kwam helemaal los. Ook z’n grijze materie bleek in prima conditie. Al snel hadden we het over Walen en Vlamingen, en de tweespalt die -zo werd ons verteld- aan het toenemen was. Wat hem betreft kon een heuse opsplitsing van België niet snel genoeg een feit zijn. En dan dus Wallonië bij Frankrijk en Vlaanderen bij Nederland.

Deze Belg was een boze Belg. Hij meende het serieus toen hij zei dat hij bereid was om daar voor ten strijde te trekken. Letterlijk, met echte wapens en zo. Het zat hem -net als bij veel andere Belgen- echt hoog. Iets wat wij Nederlanders volgens mij niet helemaal beseffen. Sjors en ik begonnen over de voordelen voor het nationale voetbalteam mocht Vlaanderen ‘er bij’ komen.

Met de kennis van nu krijgen mensen meestal ongelijk. Deze verdwaalde Belg niet, of hij nou raar of niet raar was. Een oorlog (met wapens en zo) kwam er nog niet van, en België is nog steeds België, maar de tweespalt is intussen alleen maar gegroeid bij onze zuiderburen.

Nou heb ik zelf nog altijd meer verstand van voetbal dan van Belgische politiek. Dus of België in de toekomst inderdaad echt ophoudt te bestaan? Ik weet niet eens of het kan. Domme Hollander… Maar goed, de Belg had nog een pittige wandeling door nachtelijk Groningen voor de boeg, voor Sjors en mij werd het hoog tijd om het bier eruit te slapen, en dit verhaal is nog maar halverwege.

Thuis drukte ik Doldrums weer aan, en ik stommelde m’n bed in. Ik had er een gewoonte van gemaakt om met postrockerige drugsmuziek te gaan slapen. Dead C. bijvoorbeeld, of releases van het Kranky-label. Hits in bed. Pelt (de band van wijlen Jack Rose) en Flying Saucer Attack ook. Hun label was VHF. Richard Youngs debuteerde er ooit. Doldrums is de band van labelbaas Bill. Hun nieuwste “Acupuncture” kende ik nog niet, vandaar dat ik hem had geleend van Jos Balieman. Jos had ‘gewoon’ een bureaubaan bij Simplon, waar ik concertprogrammeur was. Stiekem had hij de beste muzieksmaak van allemaal.

Meestal drukte ik gewoon op start. Deze keer niet; ik had onthouden dat ik bij track 3 was gestopt met luisteren, dus werd er naar track 4 geskipt. Ik zal de gitaarsolo waar het nummer haast achteloos mee begint nog gehoord hebben. Maar dat deze na twee minuten prachtig plaats maakt voor een fraaie soundscape waarschijnlijk niet. Als het niet het bier was, dan was het toch zeker het geheimzinnige sfeertje dat me in dromenland deed belanden.

Bij de koffie pakte ik het CD-doosje er bij. Ook dat deed ik bijna nooit. Ik ben een muziekliefhebber die weinig oog heeft voor artwork en info. Het meeste koop en kocht ik ‘blind’, op bestelling, op basis van info vooraf. Leuk hoesje? Leuk. Info? Die wist ik al. Maar omdat “Acupuncture” weer terug naar Jos moest wierp ik waarschijnlijk een blik in het boekje. Vage groene foto’s. Kunst. Dat ‘klopte’ wel bij deze muziek (daar let ik dan wel enigszins op, of het klopt). Helemaal onderaan zowaar de titels, geen vanzelfsprekendheid destijds bij dergelijke plaatjes.

Ik was ineens klaarwakker toen ik die van track 4 las. Het stond er echt: “Discussing The Belgians”! Amai! Da’s toch zot?! Het werd nog zotter toen track 4 een moment later door de kamer neuzelde. Alsof de heren van Doldrums een fieldrecording hadden gemaakt op de parkeerplaats van de Westerhaven! Krekels en andere nachtelijke geluiden! Passerende auto’s! Het enige dat ontbrak waren drie heren, waarvan er twee over voetbal lalden…

Toeval? Zegt u het maar. Ik tel al snel een stuk of zes opmerkelijke zaken in de aanloop naar het hoogtepunt dat “Discussing The Belgians” heet. En dan tel ik nog niet eens mee dat ik vanmiddag bij het schrijven van dit alles de telefoon opnam om “Hey Sjefke, hoe is het ermee?” van oer-Groninger Erik te horen aan de andere kant van de lijn.

Wat volgde was een grondige bestudering van “Acupuncture”. Misschien vond ik wel verborgen boodschappen, of aanknopingspunten voor m’n leven? Misschien was er iets wat me iets wilde zeggen? Maar niets van dat ‘iets’. Hoe vaak ik ook keek naar de titels, hoe goed ik ook luisterde naar alle nummers.

Geen antwoorden op niet-gestelde vragen dus. Dit opmerkelijke verhaal werd bovendien in m’n directe omgeving gewoon voor kennisgeving aangenomen. Zelfs een van m’n eerste mailtjes ooit, naar de VHF-labelbaas, waarin ik dit verhaal uit de doeken deed, werd met een vrij lauwe reactie beantwoord. “Oh, grappig”, of iets van die strekking. Teleurstellend.

Wat uiteindelijk over blijft is dat “Acupuncture” van Doldrums een speciale plaat voor me is geworden. Allez, er zijn simpelere manieren om mooie platen te ontdekken.

NB – Het groene plaatje is de voorkant van “Acupuncture”.

Nog wat linkjes:

Doldrums op Amazon

“Discussing The Belgians” op Last.FM

VHF Records

4 Reacties op “Discussing The Belgians

  1. Er is meer tussen hemel en aarde.

  2. I saw the light, but I couldn’t find the light switch afterwards🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s