Lowlands 1994, deel 3a

Als ik nu de line-up van Lowlands ’94 bekijk kom ik tot de conclusie dat ik verdomd weinig bands ook daadwerkelijk zag. Het was te leuk in de studio. En niet heel erg: Motorpsycho, Afghan Wigs, Dead Moon of Victim’s Family waren vaste Vera-klanten. Voor Helmet reden we desnoods ‘helemaal’ naar Amsterdam.

In een zaal kan ik pas echt genieten van concerten. Gewoon één band, volledige concentratie, mooi licht, goede sound, koel bier, en overzichtelijke mensenmassa’s. Toegiften! Het moment dat een concert pas echt los gaat, zeker als een onbekende band je eerst voor zich heeft moeten winnen. Euh, vroeger dan toch…

De Britse pop liet ik grotendeels aan me voorbij gaan. Misschien was het de jarenlange Amerika-terreur die in Groningen heerste die me toch wat geïndoctrineerd had? Anyway, die Engelse dingen, met dat dans-sausje over die overgeproduceerde Beatles– of Stones-achtige pop deden me echt weinig. Dat je van afstand al zag dat ze van beroep popartiest waren stond me om een of andere reden ook niet aan. Als ik al in een strijd verwikkeld was tussen de Londense hype-machine en de Groningse US-terreur, dan gaf ik me graag over aan het laatste.

de broertjes Callagher

Ook de Nightriders waren niet heel enthousiast toen het tijd was om de heren van Oasis aan een diepte-interview te onderwerpen. Daarom werd dit onderdeeltje maar geskipped. Achteraf jammer natuurlijk. Dat had -nu we de broertjes Callagher intussen wat beter kennen- maar zo mooie radio op kunnen leveren, tussen het hoorspel “De Kameleon in Nazi-Duitsland” en de live-dampartij (een enerverende remise) tussen Man Or Astro-Man? en The Moonlizards door.

Moonlizards - Man Or Astro-Man? 1-1 V.l.n.r.: Daddy-O, Jurgen, Coco the Electronic Monkey Wizard, Star Crunch, Dikkie

Er stonden niet veel Britse bands op LL ’94. De Amerikanen hadden eerst Sonic Youth als verkenners, en daarna Nirvana als afmakers gestuurd, om met een gedegen troepenmacht de situatie in Popland te beheersen. Het zou even duren voor de Britten, met Blur, Pulp, Suede, en al die andere één-woordige bands, weer enig terrein terug konden winnen. Popmuziek is oorlog.

Man Or Astro-Man?

Man Or Astro-Man? (nicknames hoefden niet meer verzonnen) was een US-ruimtevaartproject dat ik al geïnterviewd, kerst mee gevierd en drie keer live gezien had. Dus ook dat sloeg ik over. Maar bij The Moonlizards stond ik aan de zijkant van het podium om te zien hoe de lokale rocktrots het er vanaf bracht. Ik hoorde dat er hard “Groningen!” werd geroepen. Ik meende zelfs de stem van Natte Aly (nickname) te herkennen. Ja, enig chauvinisme was ons Groningers nooit vreemd. Ik had en heb daar natuurlijk geen last van. Nee, de twee platen (het woord ‘album’ bestond nog niet) “Fooom” en -vooral- “Stradivarius Transistor” had ik ook gewoon gekocht als The Moonlizards ze bijvoorbeeld in Stockton, Californië hadden gemaakt.

Het gejuich was massaal toen de laatste noot nog nagalmde. Popcarrières waren nooit dichterbij geweest, zo leek het. Een jaartje later lag de boel al op z’n gat. Ergens was er iets gebeurd waardoor ook prachtband nummer 9.287 een succesvolle muziekloopbaan vaarwel kon zeggen. “Time To Fly”

Pavement

In Stockton, Californië werd ook mooie muziek gemaakt. Overal wordt mooie muziek gemaakt. Misschien juist wel in obscure plaatsjes als Stockton, waar de waan van de dag wat minder aanwezig is. Pavement zat op LL ’94 op hun muzikale hoogtepunt. Ik stond op een paar meter afstand naast een zichtbaar genietende Rudeboy Remmington. Eerder hadden we zelfs samen op een podium gestaan, maar dat is een ander verhaal. We zagen hoe de band met strakke hand de losse songs de tent in slingerde. Het spelplezier spatte er af. En dan te bedenken dat ik een paar jaar eerder hun debuutsingle nog uit de knakenbak van een lokale platenboer trok. Meestal geen goed teken voor prachtbands. Pavement werd echter niet nummertje zoveel. Het kan verkeren…

Evan Dando, Lemonheads

Ik liep met twee Pavements over het terrein. We passeerden een voetballende Evan Dando. Daar stonden de bladen op dat moment vol van, al ben ik een beetje kwijt waarom ook al weer. Iets met drugs, relaties, de downside van popstardom, Gram Parsons en psychiaters, dacht ik. Wat ik wel weet is dat het geen voetballer is, die Dando.

V.l.n.r. De Brancini, Spiral Stairs, Marc Ibold

In de studio ontpopte zich een hilarisch interview. De Brancini en Kesanova hadden het met de heren Spiral Stairs (geen nickname: artiestennaam) en Ibold overal over, behalve over muziek. Groot nieuws destijds was bijvoorbeeld een meteoor-inslag op Jupiter. Kesanova had de beelden gezien op het Journaal. Het stelde volgens hem niet veel voor: “It was just like the fart of a dog, pfffffff.” En daar gingen de lachspieren weer.

Je had er bij moeten zijn.

In deel 3b hoop ik een eind te maken aan dit feuilleton.

Een Reactie op “Lowlands 1994, deel 3a

  1. Wow, heer Schwarte, mijn dank. Traantje pink. Dat partijtje dammen met Man Or Astroman staat me nog goed bij, die gozers stonken nog een uur in de wind van die gore ruimtepakken die ze nog maar net uit hadden…………….greetingz, Jurgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s