Rewind To Fast Forward, deel 1

De naam Hannes viel op Twitter. Pop-, herstel, muziekjournalist PeterBruyn ‘aan de andere kant’.

Peter bracht in 1995 een single uit van Hannes uit Haarlem. Haarlemmers zoals Peter kennen deze kunstenaar slash muzikant als Elektrik Hannes. “Grote Rooie Auto” was z’n hit. Een titel waaruit je kunt opmaken dat Hannes geen doorsnee-muzikant is. Sterker nog, de muziek laat zich moeilijk omschrijven. Een raggende man die de vrijheid neemt om in een grote rode auto tegen het popverkeer in te rijden? Zoiets, maar dan anders.

De 7″ verscheen op Peter’s Sun & Fun label, in een co-productie met Rotten Windmill, het label van Haarlemmer, oud-Groninger en vriend Paul Roosenstein. Ik hielp Paul destijds bij het uitgeven van wat uiteindelijk 11 vinyl-releases werden. Paul R. en Paul S. noemden we ons voor het gemak.

Beelden komen naar boven. Markante man, die Hannes. Dat mocht ik in 1995 aan den lijve ondervinden toen ik met een microfoon in m’n hand en een cameraman naast me een interview met hem deed. Met de Simplon-filmcrew waren we ingehuurd om de tweede editie van het Fast Forward festival in Doornroosje, Nijmegen vast te leggen. Een lo-fi festival voor muzikanten die gewapend met een 4- of 8-sporenrecorder de DIY-punkgedachte koppelden aan een muzikaal palet dat uit meer kleuren bestond dan woede, frustratie en/of drie akkoorden. Hometapers werden ze ook wel genoemd.

Hannes liet in Doornroosje z’n kunst zien en z’n muziek horen. Midden tussen z’n schilderijen vertelde hij vol enthousiasme over de bonte collectie om hem heen. Dat ging over de aarde en de zon, over de mens en de natuur. Het enthousiasme was zo groot dat Hannes letterlijk en figuurlijk van me af begon te zweven. Grote lange armen zwaaiden aan een even groot lijf. Steeds harder z’n stem. Hij deed me denken aan Dirk Keek Op De Week. Met een grote zwarte hoed.

Hannes met "Kind op stoel", 1971

Horen kon ik ‘m dus nog wel op twee meter afstand, begrijpen was lastiger. Daar was het betoog wat te onsamenhangend voor. Bovendien waren  interviewtechnieken me destijds vreemd, dus ik had hoe dan ook, voor zover dat al mogelijk was geweest bij iemand als Hannes, weinig sturing kunnen geven aan het gesprek. Ik had nog nooit met een lulijzer naast of voor een camera gestaan. Cameraman Manno filmde echter stug door, het sein dat alles nog naar wens verliep. Hannes hield op een gegeven moment gewoon op, het interview was klaar.

“Kunst is de materialisering van de verbeelding” (Hannes)

Intussen weet ik iets meer van interviewen, en hoe het is om met beeld en geluid te werken. Vorig jaar kwam ik via het web weer in contact met Frank van den Elzen. Frank was programmeur in Doornroosje, en als zodanig een van de mensen achter FF. Hij woont tegenwoordig in Boston. Als opdrachtgever voor de registratie keurde hij destijds het eindproduct om montagetechnische redenen af. Al die jaren later vond hij het nog altijd erg jammer dat er nooit een mooie film van FF was overgebleven.

Frank vond dat ik de aangewezen persoon was om een nieuwe versie te maken. Hij zou dat financieren en de hele papierrompslomp voor z’n rekening nemen. Zo moest de firma Beck bijvoorbeeld wel eerst de goedkeuring van een DVD-release geven. Dat leek ons overigens geen probleem, want meneer Hansen deed op FF’95 een setje oude bluescovers waar de rechten inmiddels van verjaard zijn. Beck, die ik overigens als een van de weinigen niet geïnterviewd had omdat hij een beetje ziek was.

Mooi plan van Frank, en zo begon een zoektocht naar het materiaal. Ik had die afgekeurde versie zelf nog nooit gezien!  Hij lag gewoon bij de Groninger Archieven, waar veel oude concerten van Simplon en Vera liggen. Ik kreeg een kopietje mee (dank!), en wat later was het weer 1995 in m’n huiskamer.

Spannend! Confronterend ook, maar, het viel mee. Jezelf terug zien na al die jaren, in bewegende beelden… weird. Daar sta ik dan naast Hannes. Onwerkelijk, alsof het nooit echt gebeurd is. Chris Knox, die zichzelf in- en uitzoomde tijdens het interview, dat herinnerde ik me nog. En Mountain Goat John Darniele, die met z’n vriendin een fraaie Ace Of Base-cover deed. Ook de rest begon weer te dagen. Graeme JefferiesCakekitchen, het gesprekje met Tim Fohljan over Cat Power, Ajax-labelbaas Tim Adams en de Furtips, Jad Fair, Gitbox!

Montagetechnisch is het inderdaad geen pareltje. De vele crossfades maken bovendien het materiaal onbruikbaar voor een hermontage. Heel jammer, zeker omdat na verder zoeken de originele banden met ruwe opnamen spoorloos blijken. Zo heb je eindelijk een leuke opdracht, zo heb je helemaal niets. Heb ik weer.

Nou ja, er staat nu een mooie DVD met een stukje persoonlijke geschiedenis in de kast. Ook fijn. En we kunnen ook rustig stellen dat er popgeschiedenis is geschreven, daar in Nijmegen, tijdens de twee edities van FF.

Voorkant "Hannes"

Sinds vorige week staat er ook een mooi boek in de kast. Waar Twitter al niet goed voor is… Peter is een van de samenstellers van  “Hannes”. Gedichten, tekeningen, schilderijen en natuurlijk teksten, waaronder een bio van de schrijvershand van Peter. De hernieuwde kennismaking is een aangename. Na dat gesprekje van 15 jaar geleden wordt me een hoop duidelijker. Als ik een manier vind om het beveiligde schijfje van FF te kopiëren kan Peter (dank!) binnenkort zien hoe dat er toen uitzag.

In deel 2 meer over de Rotten Windmill-avonturen van Paul R. en Paul S.

Een Reactie op “Rewind To Fast Forward, deel 1

  1. verduld……….ik wil dat zien, meneer Schwarte; Beck heb ik toen ook nog gezien, hij liet iemand uit het publiek op zijn niet te stemmen gitaar raggen en had een jute (?) zak vol met mondharmonikas bij zich. Groet Jurgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s