The Ex: The Convoy Tour

Recente Bonus Footage voor de Vera Krant.

Karel Appel. Die zei ooit dat hij een dobbertje was dat z’n hoofd boven water hield en verder wel zag waar de stroom hem bracht. Daar herken ik me erg in, vandaar dat ik deze levenswijsheid er soms ‘uitgooi’. Voor mij betekent het dat je ‘in het nu’ leeft en dat je het leven leeft zoals het zich voor je ontvouwt. Er komen altijd kansen of mogelijkheden die je al dan niet kunt pakken. Ik moest hieraan denken bij het bekijken van “The Convoy Tour; 25 Years Of The Ex” (2009), een verslag van zes dagen op pad met The Ex.

Appel, doek, gaatje, filmploeg

Ik ben in een filosofische bui. The Ex is nou eenmaal een band die m’n grijze massa in beweging zet. Kan ik een lang verhaal van maken, maar laat ik het er op houden dat deze iconen der vaderlandsche muziek meer met me doen dan louter play to please. Toen ik ze voor het eerst in 1982ofzo in zwartwit bij de VPRO in een fabriekshal hun pokkeherrie zag spelen ontstond er vooral verwarring en onbegrip in m’n hoofd. Nu, bijna 30 jaar later, snap ik The Ex. De verwarring heeft plaatsgemaakt voor begrip, waardering en mateloos respect. Dat is wat kennis, ervaring en tijd met smaak doen.

The EX, "pokkeherrie", 1985

The Ex is in al die jaren ook gewoon beter geworden. Als band doe je natuurlijk ervaring en kennis op. Dat kan maar zo goede muziek opleveren! Goed en mooi zijn verschillende begrippen in mijn optiek: ‘goed’ gaat over de band, ‘mooi’ over jou, en mij. Over ‘goed’ kan gediscussieerd worden, over ‘mooi’ mag ook best, maar dat heeft minder zin. Over smaak…

Ooit begon het dobbertje van The Ex te drijven. Het hoofd hield de band boven water door voor Do It Yourself te kiezen. Bedrijfstechnisch niet de snelste weg naar succes, maar wel de meest risicoloze. Het is een keuze die je maakt… Financieel de touwtjes in eigen handen houden levert een winwin-situatie op: alle winst stroomde linea recta in de kas van The Ex, geen tussenstations gaf de fan een goedkoper product. Dat noem ik goed.

The Ex

Vrijheid en onafhankelijkheid noem ik goede ‘gevolgen’ van DIY. Hoe minder financiële druk, hoe fijner de creativieit bloeit en groeit (de Sint is ook al weer bijna in het land, al ziet hij geen plek voor het woord ‘snoeit’ in dit verband…). Het dobbertje dreef alle kanten op, zoals dobbertjes plegen te doen. The Ex bouwde een groot aantal muzikale vriendschappen in onvoorziene zijstromen op. Het bracht nieuwe inzichten en invloeden, een steeds groter wordend palet aan mogelijkheden. Er werd gepakt wat gebruikt kon worden. Dat is het deel dat “The Convoy Tour” laat zien.

We reizen mee in de tourbus. Daarin zitten 38 mensen. Naast The Ex zelf zijn het muzikale vrienden en geestverwante zielen. Mede-rockers Zea, Zu en The Evens (met Ian MacKaye), jazzbo’s als Han Bennink, Ab Baars en Misha Mengelberg, geluidskunstenaars, een Japanse danseres, een Franse dichter, en een stuk of wat Ethiopiërs: ziedaar het resultaat van (op dat moment) 25 jaar dobberen. Dat wordt door The Ex het podium opgesleurd om daar al dan niet in een samenwerking mee te musiceren. En het werkt.

The Ex en iemand uit het gezelschap van Getatchew Mekuria in 2009

Waarom? Omdat er niet in formules en hokjes gedacht wordt. Als er al een hokje is, dan staat daar in grote letters “liefde voor muziek” op. Alle mensen en bands die we voorbij zien komen doen dat wat ze doen –Rick de Leeuw: eat your heart out!- met hart en ziel. Het is genoeg om van een bont gezelschap een coherent geheel te maken. Al is er ook wel degelijk een muzikale verwantschap.

Die kun je zelf ontdekken omdat filmmakers Emma Fischer en Jem Cohen ook in de bus zat. De laatste kennen we van de Fugazi-film “Instrument” en van samenwerkingen met al je favoriete bands. Hij koos voor sfeer als verhaal. No talkin’ heads! Z’n shots zijn stil en staan lang. De montage is sober met her en der een effectje, met name bij de live-beelden. Soberheid past bij The Ex. Genoeg actie op een podium is bovendien een motivatie om de camera stil te houden. Balans. Technisch is het geen state-of-the-art productie: in 2004 waren HD en breedbeeld nog geen vanzelfsprekendheden. Maar het is wat het is. Dat is hier genoeg, zoals het voor The Ex al jarenlang genoeg (en meer) is.

Een band die haar eigen verleden gebruikt om volledig ‘in het nu’ te staan. Dat kan alleen maar nog meer moois voor de toekomst opleveren.

Intro The Convoy Tour:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s