The Treasures Of Long Gone John

Recente Bonus Footage in de Vera Krant (dat geweldige tweewekelijkse periodiek van de Groningse club voor de internationale popondergrond).

Stap de wereld binnen van een verzamelzieke muziekfreak… Ik deed het met de film “The Treasures Of Long Gone John” (2006), een portret van de man achter het label Sympathy For The Record Industry.

Long Gone John

Er zitten zoveel kanten aan het verhaal van Long Gone John en z’n label (grotendeels een solo-actie) dat een VK-paginaatje weer eens veels te klein is. Er is muziek: punk in vele standjes. Er is kunst: comics. En er is een wereld die op die twee pijlers steunt. Maar er is ook iemand die z’n huis volstouwt met kunst en kitsch. Wat beweegt zo’n man om een bizarre verzameldrift aan de dag te leggen? Het wordt uitgelegd in deze professioneel gemaakte docu, die terecht een aantal onderscheidingen kreeg.

Rond 1990 was punk terug. Daarvoor zat al een revival van de sixties(-punk). Met The Fuzztones, The Fleshtones, Dream Syndicate, en vele anderen die destijds allemaal Vera bezochten. Een jongere generatie pakte de klassieke punk die we allemaal kennen er bij, garagepunk werd het nieuwe ding. Bands en labels doken op, SFTRI kwam bovendrijven als hofleverancier met een spervuur aan releases. Ik ken mensen die ze vanaf het begin verzamelden, maar of ze de complete catalogus met 750 plaatjes compleet hebben?

De White Stripes zitten er tussen. Een van de laatste grote bands die via de underground boven kwam drijven. Zoals het jarenlang normaal was, zoals het nu nog nauwelijks werkt. LGJ ziet, zo zegt hij in de docu, niet meteen een duidelijke reden waarom het uitgerekend dit duo was dat naar het grote publiek doorbrak. Het had ook anderen op z’n label kunnen overkomen. Feit is dat hij een succesband in huis had, wat voor al die andere bands (stuk of 350) en SFTRI natuurlijk goed was.

De muziek krijgt in de docu opvallend weinig aandacht. Er is wat historie en er wordt iets over de werkwijze verteld. Wel een opmerkelijk verhaal, want het wijkt behoorlijk af van het standaard-popbizwerk als het gaat om contracten, royalties en meer van die ongein. LGJ heeft het niet zo op met de reguliere popbiz. De subtiele en cynische verwijzing naar “Sympathy For The Devil” zegt wat dat betreft veel. De Anti-Mogul is niet voor niets de bijnaam van LGJ. Een blik op de homepage van SFTRI (doen!) spreekt verdere boekdelen. Daarom creëerde LGJ z’n eigen popimperium.

Vinyl was het medium. Singles! Met hoesjes! Getekende hoesjes. Punkrockers en onbekende cartoneers vonden elkaar in een pretentieloze mix van fun en entertainment waarbij het verleden van de B-film slash cultuur nooit ver weg was. In undergroundfanzines als Your Flesh en Forced Exposure kwam ik zelf ook mensen als Robert Williams (de pionier), Coop en The Pizz tegen. Een aangename kennismaking. Geen vooruitstrevende kunst misschien (“lowbrow” is de omstreden term voor dit alles), maar wel een jaloersmakend vakmanschap. En vergeet De Boodschap ook niet; die zit wel degelijk in de kunst van deze mensen.

De film concentreert zich op de tekenaars, die mede dankzij SFTRI en LGH uiteindelijk de musea haalden zoals dat ooit bijvoorbeeld ook met grafitti-artiesten gebeurde. Het verhaal is ook vergelijkbaar met de hiphop(-cultuur), waar ook allerlei kunstdisciplines bij elkaar komen.

Robert Williams

Maar de markante LGJ is zelf natuurlijk de hoofdpersoon in “The Treasures of…”. We zien de schatten -opgestapeld, opgehangen en opgeslagen in z’n aardige optrekje- voorbij komen in prachtige shots. Zelden zoveel eye-candy in anderhalf uur voor de ogen gehad! Je moet het waarom van de verzamelwoede er zelf een beetje uitfilteren (er is geen voice-over die uitleg geeft), maar er zijn twee factoren belangrijk. LGJ is aan de ene kant een ouderwetse Malle Pietje die overal handel in ziet. En op het psychologische vlak geeft hij zelf een verklaring voor het verzamelen: vroeger had hij niets, daarom wil hij nu alles. Er wordt een jeugd uit de doeken gedaan die niet fijn is. Het maakt wel dat je de motieven achter ’s mans bijzondere levensstijl beter begrijpt.

Todd Schorr: "A Pirate's Treasure"

“The Treasures of…” is vooral een visueel spektakel. Zowel van de kant van de hoofdpersonen als van de makers. De beelden vertellen een verhaal dat ondersteund wordt door goed op elkaar aansluitende quotes. Het maken van een enorm schilderij van LGJ van de hand van de briljante Todd Schorr is een mooie rode draad. Ik verwachtte wat meer label-praat, maar daar staat tegenover dat de muziek van SFTRI overal tussen en onder zit.

Hij is in Nederland (nog) niet verschenen (dacht ik), maar volgens mij is het een kwestie van tijd tot hij ergens in de buurt te zien is. En check die fraaie SFTRI-site!

Trailer voor  “The Treasures Of Long Gone John”:

2 Reacties op “The Treasures Of Long Gone John

  1. Mooi verhaal! Keep up the good work.
    En wanneer is dat boek nou us klaar?🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s