The Night James Brown Saved Boston

Recente Bonus Footage voor de Vera Krant.

Er wordt weer geld ingezameld bij Serious Request. Muziek is even meer dan alleen maar muziek: het is een middel om de wereld wat beter te maken. Muziek is al voor vele goede doelen ingezet. Ik heb daar –zeg ik maar meteen- gemengde gevoelens en twijfels bij. Alle kleine beetjes helpen? Live Aid bijvoorbeeld heeft geen moer opgeleverd. Behalve dan voor de deelnemende acts, die zonder uitzondering doorschoten naar supersterdom. Ze komen een kwart eeuw na dato nog dagelijks voorbij in dat glazen huis.

Serious Request in Groningen (2009)

Het goede doel als marketing, als belangrijk middel om je muziekloopbaan een duw de goede kant op te geven. Gratis reclame en credibility maken dat muzikanten vooraan staan om hun steentje bij te dragen. Er wordt ingespeeld op het goede gevoel van de fan die consumeert en daarbij goed doet. Weldoen en hypocrisie liggen wat mij betreft dus dicht bij elkaar. Nieuw? Nee, zo blijkt uit de docu “The Night James Brown Saved Boston”. Die belicht de rol van James Brown bij de rellen die na de moord op Martin Luther King in 1968 in de VS uitbraken.

Links: James Rechts: City in flames

Het gaat om engagement, waarbij de vraag is of dat uit het hart of de portemonnee komt? Ook bij ‘The Godfather of Soul’ stel ik mezelf die vraag en zijn er de twijfels. De docu laat zien hoe Brown haast toevallig direct betrokken raakte bij de rassenproblematiek in de VS. Hij stond geboekt in Boston op het moment dat alle grote steden in Amerika in lichterlaaie stonden. De woede van het zwarte deel van de bevolking werd na de moord nu eens niet binnenskamers gehouden. Ook Boston maakte zich op voor een zwaar avondje. Maar burgemeester White (zo heet hij echt!) besloot het concert door te laten gaan. En de hele show zou live uitgezonden worden op de lokale TV. Een gewaagde beslissing, maar een juiste: het was in Boston die avond nog nooit zo rustig omdat iedereen thuis voor de buis bleef. De kracht van muziek werd zelden zo duidelijk aangetoond.

De schijnwerpers stonden op James Brown. Het concert dreigde uit de hand te lopen, maar hij smoorde in z’n eentje de ellende in de kiem. Na het memorabele en hectische avondje begon hij zich actief te bemoeien met de rassenproblematiek. “He seized the moment”, zou je kunnen zeggen. Nu MLK weg was werd hij ‘the voice of black America’. Ook voor 1968 liet Brown z’n stem al horen, maar ver stak hij z’n nek niet uit (zelfcensuur is van alle tijden). Met “Say It-I’m Black And I’m Proud” veranderde dat, al ging het niet van harte. De single verscheen “…following pressure from fans to take a stance on the civil rights movement, an issue he had avoided up until this point”, zo lees ik op de Wikipedia. Het werd een hit, ook al verloor hij wat van z’n ‘crossover-following’. Brown was vanaf dat moment in ieder geval niet meer zo voorzichtig om z’n muzikale verhaal te combineren met een uitgesproken mening over sociaal/politieke zaken. Als hij er in Boston mee weggekomen was…

Zo kan muziek een middel zijn om een boodschap te verkopen, maar met een boodschap kun je dus ook muziek verkopen. Net als de acts op Live Aid was Brown in ‘68 al een grote meneer. Volledig terecht trouwens. ‘The hardest working man in showbiz’ regeerde weliswaar met harde hand, maar z’n band zette wel de strakste shows neer. Vele hits getuigen van z’n talent. Muzikaal en als performer heeft hij veel invloed gehad. Geen kwaad woord dus over de muzikale kant van het verhaal. Maar na Boston kwam Brown financieel op een nieuw level.

Er kwamen meer sociaal-bewuste nummers, hij co-hoste een TV-show en werd een graag geziene figuur en spreker in politieke kringen. Zelfs Nixon sloeg hij daarbij niet over… Hij bleef mooie muziek maken, maar bouwde tegelijkertijd ook een klein popbiz-imperium op. Iets wat hem voor ’68 niet gelukt was.

Brown en Satan

Meer portemonnee dan hart? Veelzeggend in de docu is het moment dat Brown bij aankomst in Boston meteen wil weten hoe het zit met z’n gage (toegegeven, een leuke 60 duizend dollar). Maar zeg het zelf maar nadat je deze fraaie docu ergens opgeduikeld en gezien hebt.

Brown en White en 60 duizend harde pegels

Uiteindelijk heeft James Brown, samen bijvoorbeeld met de bemoeienissen van het label Stax, wel degelijk gezorgd voor een betere wereld in de VS. Dat kun je van Live Aid, en vele andere geëngageerde projecten, niet meteen zeggen. Als het middel het doel heiligt is een dubbele bodem niet iets waar ik heel zwaar aan til. Maar mijn serious request zou zijn om eens wat constructiefs te doen aan de ellende in de wereld, in plaats van incidentele druppels op een gloeiende plaat, waarbij de motieven van veel deelnemers in dergelijke mediaspektakels wellicht net zo dubbel zijn als het gevoel dat ik er bij heb.

Desondanks wens ik jullie allemaal hele fijne feestdagen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s