Welcome To Sammytown

Recente Bonus Footage voor de Vera Krant. (Sinds kort zijn ook hier BF’s te vinden.)

Muzikanten zijn ook maar mensen. Het zijn wat dat betreft net voetballers of politici. Er zijn goede en slechte mensen. Of; goede mensen die slechte dingen doen. Of andersom. Best ingewikkelde materie. Andere mensen willen toch graag snel helderheid en hebben daarom al even snel een oordeel klaar. Simpel. Simpel?

We leven in een complexe wereld waarin voor mij zwart of wit niet bestaan. Het is grijs, in vele toonsoorten. Soms bijna helemaal zwart, of wit, maar nooit helemaal. Het grijs maakt het leven kleurrijk, leve de nuances! Iemand (bijvoorbeeld een muzikant) die iets slechts doet (bijvoorbeeld een moord) snel be- en veroordelen is dus te gemakkelijk. Wegstoppen, in de hoop dat daarmee de problemen weg zijn, ook. Iets met ‘rommel’ en ‘onder het tapijt’…

Sam McBride

Muzikant Sam McBride vermoordde z’n vriendin in een klassiek drugsdrama. Het was voor de volgers van punk, met name de Amerikaanse variant, eind jaren 80 een heet onderwerp. Er werd wat afgeschreven over ‘die zanger van Fang’ in de columns en brievenrubrieken van punkbladen als Maximum Rockandroll en Flipside (de weblogs van die tijd). Ruim 20 jaar later is er een mini-docu gemaakt. Die is op You Tube en Vimeo te zien onder de titel “Welcome To Sammytown”.

'Still' uit Welcome To Sammytown

McBride veranderde, nadat hij zes jaar lang was weggestopt, z’n naam in Sammytown. Nieuwe naam, nieuw leven. Eentje waarin muziek opnieuw een belangrijke rol zou moeten spelen, zoals dat in de jaren 80 het geval was geweest. Fang begon nog zonder hem als een experiment. Iedereen kon dankzij de punk een plaat maken, velen deden dat ook. Vaak zeg ik “had niet gehoeven” (ook Fang liet ik destijds staan in de bakken), maar je wist maar nooit wat er van kwam en het hield je van de straat.

Sammytown kende de straat voordat hij de zanger van Fang werd als geen ander. Hij zei er dan ook geen vaarwel tegen, ondanks dat er platen en optredens kwamen die ongetwijfeld een goede remedie tegen de verveling waren. De rock’n’roll zal de jongeman uit de East Bay van California ook een fijne portie sex en drugs gebracht hebben, maar het leverde verder geen stuiver op. Vandaar dat hij een bijbaantje nam. Zocht je LSD, dan moest je bij Sammytown zijn.

Het eerste levensteken van Fang was uit het leven gegrepen: “Fun With Acid”. Sammytown lustte er zelf wel pap van en bouwde en passant een leuk dealers-netwerk op. Heftige lifestyle, zo blijkt al snel bij het bekijken van de docu. Dat moest wel fout lopen, en dat deed het ook. Sammytown betrapt vriendin en zakelijk partner Dixie met beste klant, er knapt ‘iets’, en hij kan gaan brommen tussen de zware jongens.

"Punkrock Death"...

Levens kunnen compleet scheef groeien, zeker als de wortels niet stevig in de aarde staan. Sammytown’s boompje viel bijna om. Maar z’n straf zat hij uit, en hij werd er -zo zien we in de korte docu- niet slechter van. Z’n leven heeft hij nog altijd niet echt op de rails omdat ambitie en drive in een wankel evenwicht zijn met een donkere, destructivistische kant. Maar hij probeert er weer wat van te maken, ook al is –zo moet z’n huidige labelbaas ook meedelen- een muziekcarrière anno nu vrijwel uitgesloten. “He doesn’t have the eyes of a murderer”, zo zegt een van z’n vrienden. Helaas heeft Sammytown nog altijd wel de ogen van een verslaafde, dus een garantie op een brandschoon verder leven van de beste man zou ik niet durven geven.

Ik vond het een mooi verhaal om in deze tijden van links en rechts, van zwart en wit, te vertellen. De docu geeft misdaad een gezicht, en het maakt ook weer eens korte metten met een romantisch beeld dat sommigen hebben van die goeie ouwe punktijd. Ook toen al was lang niet alles koek en ei. De docu zelf is geen meesterwerk, maar ik heb er ook niet veel op aan te merken. Bonuspunten zijn er voor het bevriende pratende hoofd van Joe Coleman, een –mag ik dat zeggen?- briljant kunstenaar.

Fang-plaat met Coleman-hoes

Op financieel vlak is er nog hoop voor Sammytown. “The Money Will Roll Right In” (clip) was de opmerkelijke titel van een nummer van Fang. Het werd later gecovered door –hou je vast!- The Butthole Surfers, Mudhoney, The Chipmunks, Metallica en Nirvana. Zelfs Green Day deed een Fang-cover. Misschien rolt er op die manier nog wat leuks zo af en toe binnen op de bankrekening van Sammytown. Maar iets zegt me dat onze man de rechten daarover niet meer heeft…

The money will roll right in...

Maar kijk omhoog, Sammytown! Hij doet het, zittend op straat, in een van de laatste shots.

Welcome To Sammytown (deel1):

Een Reactie op “Welcome To Sammytown

  1. Wow, interessant! Goed verhaal ook. Thanks

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s