Categorie archief: media

DIY met Atkins & Aalberts

Recente Bonus Footage voor de Vera Krant.

Do It Yourself. Drie simpele woordjes als antwoord op de vraag hoe je via een plaat en/of concert je muziek wereldkundig maakt. Dat kun je, sinds er na punk een onafhankelijk netwerk is, dus zelf doen. Dertig jaar geleden werd DIY een begrip, vooral (alleen?) in Punkland. Maar zelf je muziek uitbrengen en optredens regelen, zelf je muzikale loopbaan vormgeven, het is nog altijd geen standaardweg die muzikanten bewandelen. Het merendeel laat dat deel van het verhaal over aan de gevestigde popindustrie. Maar ik kom de woordjes tegenwoordig weer net zo vaak tegen als in de hoogtijdagen van punk (de periode ‘80/’85). Een aantal video’s op You Tube van Martin Atkins en een boek van Niels ‘EHPO’ Aalberts vormen de aanleiding om weer eens in deze materie te duiken. Lees verder

Advertenties

Overzichtje Spotify-playlisten

Ik ben dus gestopt met playlisten maken op I Jam Econo. Ik maakte voorheen een denkbeeldige CDr van nummers uit m’n iT, en daar zocht ik dan zoveel mogelijk clips bij zodat eea ook te beluisteren was.  Best bewerkelijk. Toen kwam Spotify. Lees verder

Spotify deeltje 1

Na een maandje of twee maak ik -vanuit een persoonlijk standpunt- de balans op als het gaat om Spotify.

Spotify heeft me aangenaam verrast als het gaat om het aanbod. Er staat heel veel niet op, maar heel veel ook wel. Het eerste levert frustratie op, het laatste vergoed veel. Ik gebruik Spotify als tipgever. Playlisten maken in de hoop dat anderen mooie muziek ontdekken. En vice versa. Dat verschilt niet wezenlijk van het motief waarmee ik in het verleden over muziek schreef, bands boekte, in platenzaken stond of radio maakte. Spotify is inderdaad een nieuwe, maar ook een prima manier om mijn muziekkennis te delen met andere muziekliefhebbers. Lees verder

Gij Zult Niet Oordelen…

Oude Hyves-blog, van november ’09. Leek me toepasselijk om die hier en nu online te gooien.

Ik ben niet religieus. Toch is er geen speld tussen de meeste Bijbelse geboden te krijgen. Stelen, moorden, liegen, allemaal niet okay. Helder. Maar wat moet je nu met “Oordeelt niet, opdat Gij niet geoordeeld wordt”? Ik doe niets anders dan oordelen! Het is deel van het selectieproces waarmee ik orde in de chaos om me heen probeer te scheppen. Ik moet -zou je kunnen zeggen- dus wel.

Ik hou alle mogelijkheden open. Ja, zelfs hel en verdoemenis. Dat wordt nog gezellig, want ik ben in gezelschap van 16 miljoen andere oordelende Nederlanders. De piek ligt na het weekend, als de bal weer gerold heeft en het na-voetballen kan beginnen. Op stijgers en in bedrijfskantines komen blinde scheidsen, falende spitsen, handtastelijke trainers en miskopende bestuurders aan de beurt. Om over het webgezeik nog maar te zwijgen. Als oordelen slecht is, dan mag je stellen dat het webforum het nieuwste middel van de duivel is. Lees verder

De Popjournalist Deel 5

Het gros van de uitgevers geeft pas groen licht voor een popboek als er twee dingen helder zijn: het onderwerp en de schrijver moeten populair zijn. Financiële motieven zijn eerder regel dan uitzondering in onze westerse samenleving. Joe Carducci (wie?) en z’n boek “Rock And The Pop Narcotic” (huh?) zul je daarom in ‘de gemiddelde boekhandel’ niet vinden.

Zoals je bijvoorbeeld ook geen persoonlijke faves als Dead C., John Fahey of Minutemen vindt in de Free Recordshop of Plato. Dat heeft niets met kwaliteit te maken. Ook voor “R&TPN” zul je onder het oppervlak moeten kijken. Gelukkig is er een onafhankelijk circuit, daar zijn de marktmechanismen toch wat soepeler en krijgen zaken een kans die als winstmakers kansloos lijken. ‘Break-even’ is er een veelgehoorde term. Andersdenkenden vinden er het alternatief dat de reguliere aanbieders hen niet presenteren. Lees verder

Dean Wareham: “Black Postcards”

Het leven van een muzikant: mooie dingen maken in een studio, de wereld zien, fijne mensen tegenkomen, succes hebben, beroemd en rijk worden. Nog steeds bestaat er een algemeen beeld dat dat hèt leven is. Er is echter een behoorlijke schaduwkant. Die beschrijft Dean Wareham in het in 2008 verschenen boek “Black Postcards”.

Wareham kennen we als songsmid en zanger van Luna en Galaxie 500. Twee bands die met name in de jaren 90 boven de massa uitstegen en die de geboren Nieuw-Zeelander het materiaal leverden voor z’n boek. In een nuchtere toon geeft hij een beeld van de muziekwereld zoals hij dat ervaren heeft. De mooie kanten: de hele eerste zin van dit stuk klopt. Behalve dan het laatste, rijk worden. Er hangt -voor Wareham dan toch- letterlijk en figuurlijk een behoorlijk prijskaartje aan het muzikantenbestaan. Lees verder

De Popjournalist Deel 4

Popmuzikanten hopen op een hit, een beetje popschrijver wil uiteindelijk gewoon een boek schrijven. Fanzines, glossy’s, blogs, sites, allemaal leuk en aardig, maar ook vaak moordende deadlines, te weinig woorden en zeurende eindredacteuren. Factoren waar je wat minder last van hebt als je aan een boek mag beginnen.

De schappen staan vooral vol met bio’s van heilige huisjes. Voer voor fans. Van mijn helden bestaan nauwelijks bioboeken. Het zij zo (zei hij met een hongerig gevoel). Mij interesseren bio’s niet heel erg. Soms vind je er een die ook een breder verhaal vertelt, als er bijvoorbeeld een tijdsbeeld gegeven wordt. Dan wordt het al interessanter. Maar ik hou vooral van boeken over de muziekindustrie en (vergeten stukjes) popgeschiedenis. Of van boeken vol theorieën en filosofieën over de achtergronden van popmuziek. Naslagwerken en encyclopedieën: altijd goed. Blijkbaar is dat specialistenwerk, want ze staan hier in Groningen nauwelijks in de schappen. Lees verder