Tagarchief: Chris Knox

Kiwileaks deel 5

De kiwirock, zoals ik die in de jaren 80 en 90 volgde, speelde zich vooral af in Dunedin, Auckland, Wellington en Christchurch. ChCh is met 380 duizend inwoners na Auckland de grootste stad. The Clean nam er in 1982 de video voor “Anything Could Happen” op. De twee aardbevingen die ChCh recentelijk troffen geven die titel ineens een vreemde lading. Lees verder

Lo-fi

Recente Bonus Footage voor de Vera Krant. (Sinds kort staan ze ook hier.)

Laatst was John Darnielle a.k.a. The Mountain Goats bij David Letterman. Bijzonder. Voor mij wel. Herinneringen. Zo dacht ik terug aan een optreden in Simplon en aan de tweede editie van het Fast Forward Festival in 1995 in Nijmegen. Het startpunt van de lo-fi in Nederland? Sinds kort staan er beelden van FF2 op You Tube. Een mooie aanleiding om het eens te hebben over lo-fi, een genre dat geen genre is. Of toch wel? Lees verder

Kiwileaks deel 3

In 2011 kun je via het web genoeg info vinden over NZpop. In 1983 lag dat ietsje anders. In dat jaar kocht ik “Send You”, het debuut van Sneaky Feelings, en m’n eerste kiwipopplaat. Zwager Ron kwam er op een dag mee thuis en ik had een lyrische recensie gelezen van Tom Engelshoven in OOR. “Alsof een engeltje in je oor pist”, schreef hij. “Send You” was voor mij een hemelse golden shower die ik dagelijks over me heen liet gaan (thx Tom!) Lees verder

Vera Krant

Gisteren kreeg ik een mailtje van publiciteitsmedewerker Arnoud van Vera. Mijn column Bonus Footage staat voortaan, samen met andere columns die elke twee weken in de Vera Krant verschijnen, ook online op de site van Vera. Beter gezegd, op Pepr’s Corner, het digitale hok van programmeur Peter ‘Pepr’ Weening. Ik vind het een mooie aanleiding om even terug te gaan in de tijd. Lees verder

Rewind To Fast Forward, deel 1

De naam Hannes viel op Twitter. Pop-, herstel, muziekjournalist PeterBruyn ‘aan de andere kant’.

Peter bracht in 1995 een single uit van Hannes uit Haarlem. Haarlemmers zoals Peter kennen deze kunstenaar slash muzikant als Elektrik Hannes. “Grote Rooie Auto” was z’n hit. Een titel waaruit je kunt opmaken dat Hannes geen doorsnee-muzikant is. Sterker nog, de muziek laat zich moeilijk omschrijven. Een raggende man die de vrijheid neemt om in een grote rode auto tegen het popverkeer in te rijden? Zoiets, maar dan anders. Lees verder

Lowlands 1994, slot

Pavement werd lo-fi genoemd. Veel muzikanten gingen begin jaren 90 zelf opnemen op 4- of 8-sporenrecorders. Die dingen werden steeds beter en goedkoper en boden een alternatief voor dure studio’s en formuledenkende producers. Een beetje ruis, nou en? Creatieve vrijheid! Er ontstond een underground-scene (bands, labels, mailorders, fanzines/pers), lo-fi werd de verzamelterm voor wat in de praktijk een heel breed spectrum aan muziek was. Dat leverde een boel verwarring op. Lees verder

Chris Knox

Snelle post: Hyves-blog van 20 november over Chris Knox, de man die de eerste NZ-se independent muziek die via het label Flying Nun uitkwam, produceerde en zelf met z’n bands The Enemy, Toy Love en Tall Darfs een muzikale invloed was voor een hele generatie kiwipoppers.

Nou heb ik zwaar het vermoeden dat ikzelf hier op m’n eigen Hyves de enige ben die zit te wachten op nieuws van Chris Knox. Maar wellicht zijn er een paar vrienden die de carrières van Will Oldham, Bill Callahan of Yo La Tengo volgen. Of die van The Magnetic Fields, Mountain Goats of Lambchop. Misschien zitten er zelfs Crowded House-fans tussen? Neil Finn is namelijk ook van de partij op de dubbele coverplaat “Stroke”, een prachtige verzamelaar met nummers van en voor Chris Knox, die vijf maanden geleden een hersenbloeding kreeg die z’n leven ingrijpend veranderde. Lees verder