Tagarchief: Henri Rollins

Lowlands 1994, slot

Pavement werd lo-fi genoemd. Veel muzikanten gingen begin jaren 90 zelf opnemen op 4- of 8-sporenrecorders. Die dingen werden steeds beter en goedkoper en boden een alternatief voor dure studio’s en formuledenkende producers. Een beetje ruis, nou en? Creatieve vrijheid! Er ontstond een underground-scene (bands, labels, mailorders, fanzines/pers), lo-fi werd de verzamelterm voor wat in de praktijk een heel breed spectrum aan muziek was. Dat leverde een boel verwarring op. Lees verder

Advertenties

De Popjournalist Deel 5

Het gros van de uitgevers geeft pas groen licht voor een popboek als er twee dingen helder zijn: het onderwerp en de schrijver moeten populair zijn. Financiële motieven zijn eerder regel dan uitzondering in onze westerse samenleving. Joe Carducci (wie?) en z’n boek “Rock And The Pop Narcotic” (huh?) zul je daarom in ‘de gemiddelde boekhandel’ niet vinden.

Zoals je bijvoorbeeld ook geen persoonlijke faves als Dead C., John Fahey of Minutemen vindt in de Free Recordshop of Plato. Dat heeft niets met kwaliteit te maken. Ook voor “R&TPN” zul je onder het oppervlak moeten kijken. Gelukkig is er een onafhankelijk circuit, daar zijn de marktmechanismen toch wat soepeler en krijgen zaken een kans die als winstmakers kansloos lijken. ‘Break-even’ is er een veelgehoorde term. Andersdenkenden vinden er het alternatief dat de reguliere aanbieders hen niet presenteren. Lees verder