Tagarchief: Nirvana

Dope Guns And F**king Up Your Videodeck

Recente Bonus Footage voor de Vera Krant, beetje bijgewerkt/uitgebreid.

Favoriete periode in de popgeschiedenis? Elke muziekfan denkt na over die vraag. Bij mij varieert het antwoord omdat m’n smaak nogal aan verandering onderhevig is. Ik neig echter sterk naar “rond 1990”. Er werd toen op verschillende manieren bijzonder smakelijk gerocked. En Vera zat er boven op. Lees verder

Welcome To Sammytown

Recente Bonus Footage voor de Vera Krant. (Sinds kort zijn ook hier BF’s te vinden.)

Muzikanten zijn ook maar mensen. Het zijn wat dat betreft net voetballers of politici. Er zijn goede en slechte mensen. Of; goede mensen die slechte dingen doen. Of andersom. Best ingewikkelde materie. Andere mensen willen toch graag snel helderheid en hebben daarom al even snel een oordeel klaar. Simpel. Simpel? Lees verder

Live Forever; The Rise & Fall Of Britpop (deel 2)

Het tweede deel over britpop. In de vorige Bonus Footage beschreef ik n.a.v. “Live Forever; The Rise & Fall Of Britpop” de Britse popbiz. Mijn kant van het verhaal.

Die popbiz speelt een belangrijke rol in de film, en dus ook in ‘de opkomst en ondergang’ van britpop. De NME neemt een centrale rol in. Het geeft Britse bands een voorkeursbehandeling (ik druk me netjes uit) vanuit een hand-buik-geld-constructie. De opkomst van Amerika, met Nirvana op kop, zette in 1993 een fikse streep door de rekening. De controle over de machine was weg, het was zaak om dat te herstellen. Lees verder

Live Forever; The Rise & Fall Of Britpop (deel 1)

M’n laatste Bonus Footage voor de Vera Krant gaat over britpop, en de Britse muziekindustrie. Het lukte niet om dat op 1 paginaatje te proppen. Voor I Jam Econo heb ik hier en daar ook nog wat toegevoegd. Ik zeg er voor de duidelijkheid bij dat het vanuit een Nederlands perspectief is geschreven.

Via Twitter krijg ik tegenwoordig een aardig beeld van wat het kacheltje van muziekliefhebbers doet branden. De invloed van Pitchfork sijpelt duidelijk door. De Amerikaanse top-site heeft er voor mijn gevoel voor gezorgd dat Nederland inmiddels een stukje minder op Engeland gericht is dan de vorige vier decennia het geval was. Dat is mooi, misschien zelfs een keerpunt in de popgeschiedenis: goede muziek wordt overal gemaakt en is geen exclusief iets van één land (nee, zelfs niet van Nieuw-Zeeland). Lees verder