Tagarchief: popjournalist

Simon Reynolds over Joe Carducci

Ben door het schrijven van de blog over Joe Carducci’s “Rock & the Pop Narcotic” (weer) zo enthousiast geworden over het boek dat ik er nog maar wat extra promo tegenaan gooi. Hieronder vind je de backflaptekst die Simon Reynolds, auteur van het ook al erg fijne postpunkboek “Rip It Up Or Shut Up”, schreef.

Daaronder staan nog wat aanbevelingen zoals ze op de eerste pagina’s staan. En ik gooi er ook nog wat quotes uit het boek van Carducci zelf tegenaan. Lees verder

De Popjournalist Deel 4

Popmuzikanten hopen op een hit, een beetje popschrijver wil uiteindelijk gewoon een boek schrijven. Fanzines, glossy’s, blogs, sites, allemaal leuk en aardig, maar ook vaak moordende deadlines, te weinig woorden en zeurende eindredacteuren. Factoren waar je wat minder last van hebt als je aan een boek mag beginnen.

De schappen staan vooral vol met bio’s van heilige huisjes. Voer voor fans. Van mijn helden bestaan nauwelijks bioboeken. Het zij zo (zei hij met een hongerig gevoel). Mij interesseren bio’s niet heel erg. Soms vind je er een die ook een breder verhaal vertelt, als er bijvoorbeeld een tijdsbeeld gegeven wordt. Dan wordt het al interessanter. Maar ik hou vooral van boeken over de muziekindustrie en (vergeten stukjes) popgeschiedenis. Of van boeken vol theorieën en filosofieën over de achtergronden van popmuziek. Naslagwerken en encyclopedieën: altijd goed. Blijkbaar is dat specialistenwerk, want ze staan hier in Groningen nauwelijks in de schappen. Lees verder

De Popjournalist Deel 3

Een popjournalist heeft van z’n hobby z’n werk gemaakt. Hij schrijft in opdracht en is als doorgeefluik tussen platenmaatschappij en fan een belangrijk onderdeel van de muziekindustrie. Fanzines, de weblogs van toen, werken op hobby-basis. De makers zijn hun eigen baas, ze creëren hun eigen context, ze werken in alle vrijheid, en ze hoeven niet over slechte muziek te schrijven (en doen dat dan ook zelden). Dat er fysieke en financiële drempels waren voor fanzinemakers vroeger, vergeleken met hedendaagse bloggers, zie ik als voordeel; het scheidde het kaf van het koren en garandeerde daarom een hogere algemene kwaliteit.

Fanzimemakers (en bloggers) zijn logischerwijs minder afhankelijk dan hun beroepscollega’s. Hun ‘werkgebied’ heet niet voor niets het onafhankelijke circuit. Er wordt geschreven vanuit de liefde voor een artiest of een genre. Vanuit die liefde ontstaat kennis. De meeste fanzineschrijvers hebben een minder ontwikkelde algemene muziekkennis dan de broodschrijvers. Daar staat een beter ontwikkeld specialisme tegenover. Lees verder

De Popjournalist Deel 2

payola

Context en doelgroep spelen dus een grote rol bij de keuzes die popjournalisten maken. Eindredacteuren, adverteerders, publiek, en vooral geld en broodwinning hebben invloed op (on-)afhankelijkheid en vrijheid. De popjournalist heeft een ander petje op dan de fan. Dat leidt tot veel verwarring. Fans denken dat het hetzelfde smaak-petje is wat ze zelf op hebben, terwijl de popjournalist primair vanuit kennis schrijft.

Ik heb een behoefte om duidelijkheid in die verwarring te scheppen. Kennis en smaak lopen door elkaar. Dat zal altijd zo zijn, objectiviteit versus subjectiviteit. Maar het is alsof in pop, vergeleken met andere kunstdisciplines, de boel wat minder in balans is. Popjournalisten berijden vaak persoonlijke stokpaardjes. En muziekfans zijn als ze de deur uitstappen snel zelf een soort popjournalist, waarbij de favorieten ineens binnen allerlei criteria en popgeschiedkundige contexten worden gepropt. De kennis om dat op een goede manier te doen ontbreekt echter bij de gemiddelde muziekfan. Er wordt daarom veel langs elkaar heen geluld als het om muziek gaat. Lees verder

De Popjournalist (deel 1)

popjournalist

Popjournalisten, druk aan het werk

Er wordt veel over muziek geschreven, maar over popjournalistiek zelf vind je weinig artikelen. Misschien komt dat omdat er weinig behoefte aan is. Maar mij interesseert het dusdanig dat ik er zelf maar eens voor op de muis ben gekropen.

Frank Zappa zei ooit: ”schrijven over muziek is net zoiets als dansen over schilderkunst”. Kan zijn dat de uitspraak net iets anders was (ben te lui om even te googelen), maar de strekking is duidelijk; het is onmogelijk om muziek in woorden te vatten. Is dat zo? Muziek moet je inderdaad horen, voelen, beleven. Woorden kunnen de sensatie van een blijmakende deun of een ontroerende compositie nooit helemaal vatten. Maar benaderen kan wel. En het is goed dat er specialisten zijn die het kaf van het koren scheiden om ons vervolgens deelgenoot te maken van dat selectieproces. Orde in de chaos, leve de popjournalist! Lees verder