Tagarchief: Simon Reynolds

Kiwileaks deel 3

In 2011 kun je via het web genoeg info vinden over NZpop. In 1983 lag dat ietsje anders. In dat jaar kocht ik “Send You”, het debuut van Sneaky Feelings, en m’n eerste kiwipopplaat. Zwager Ron kwam er op een dag mee thuis en ik had een lyrische recensie gelezen van Tom Engelshoven in OOR. “Alsof een engeltje in je oor pist”, schreef hij. “Send You” was voor mij een hemelse golden shower die ik dagelijks over me heen liet gaan (thx Tom!) Lees verder

Advertenties

Simon Reynolds over Joe Carducci

Ben door het schrijven van de blog over Joe Carducci’s “Rock & the Pop Narcotic” (weer) zo enthousiast geworden over het boek dat ik er nog maar wat extra promo tegenaan gooi. Hieronder vind je de backflaptekst die Simon Reynolds, auteur van het ook al erg fijne postpunkboek “Rip It Up Or Shut Up”, schreef.

Daaronder staan nog wat aanbevelingen zoals ze op de eerste pagina’s staan. En ik gooi er ook nog wat quotes uit het boek van Carducci zelf tegenaan. Lees verder

De Popjournalist Deel 5

Het gros van de uitgevers geeft pas groen licht voor een popboek als er twee dingen helder zijn: het onderwerp en de schrijver moeten populair zijn. Financiële motieven zijn eerder regel dan uitzondering in onze westerse samenleving. Joe Carducci (wie?) en z’n boek “Rock And The Pop Narcotic” (huh?) zul je daarom in ‘de gemiddelde boekhandel’ niet vinden.

Zoals je bijvoorbeeld ook geen persoonlijke faves als Dead C., John Fahey of Minutemen vindt in de Free Recordshop of Plato. Dat heeft niets met kwaliteit te maken. Ook voor “R&TPN” zul je onder het oppervlak moeten kijken. Gelukkig is er een onafhankelijk circuit, daar zijn de marktmechanismen toch wat soepeler en krijgen zaken een kans die als winstmakers kansloos lijken. ‘Break-even’ is er een veelgehoorde term. Andersdenkenden vinden er het alternatief dat de reguliere aanbieders hen niet presenteren. Lees verder

Playlist Van De Week: (Post-)Punk

Pure Hell: eerste zwarte punkband

Pure Hell: eerste zwarte punks?

Een iets ander playlistje dan normaal. Want sjonge, wat een lol heb ik met de Amerikaanse weblog Last Days Of Man On Earth 2.0! Het kan zo simpel zijn; gewoon muziekjes en filmpjes posten, tekstje erbij, en klaar. Moet natuurlijk nog wel even de inhoud ook aanspreken.

Joe Stumble slaat mijn plank in dat opzicht behoorlijk raak. Hij heeft een voorliefde voor (oude) punk, in alle variaties. Klassieke ’77 punk, hardcore, artpunk, postpunk, new wave, you get the picture. Zo af en toe komt er ook ouwe hiphop aan bod. Maar wacht, je zult weinig klassieke namen tegenkomen. Ze zitten er tussen hoor, maar wat Joe aan obscuur spul naar boven tovert maakt de blog zo leuk. Soms is het voor mij een feest der herkenning (“shit, die plaat had ik in 1987 ook!”), maar meestal neemt hij je mee naar de underunderground der popgeschiedenis. Lees verder