Tagarchief: underground

Nieuw op Spotify

Laatst gaf ik een overzicht van al m’n playlisten op Spotify. Intussen zijn er weer negen nieuwe bijgekomen.

Het idee achter mijn profiel op Spotify is om een overzicht te geven van de muziekgeschiedenis. Specifieker: mijn persoonlijke popgeschiedenis, die zich vooral in de underground heeft afgespeeld. Lees verder

The I Jam Econo Independent Alternative Underground Popquiz

Welcome to the first I Jam Econo Independent Alternative Underground Popquiz!

It’s in English (why? I dunno), it’s fairly easy (me thinks), even though it’s cryptic (I might be wrong about ‘easy’…), and it’s all about The Underground (whatever that may be these days). Here are 12 descriptions of bands or musicians. Putting the boldcursive letters right after another (no articles, f.e. ‘the’!) will lead you to a simple but important message. Lees verder

Spotify deeltje 2

Na een paar weken grasduinen op Spotify heb ik gemengde gevoelens: veel wel, veel niet. Als undergroundman is het wel jammer om niet door te kunnen verwijzen naar sommige vergeten classics, interessante labels of leuke scenes. Ook voor de muziek in het algemeen is dat jammer. In de marge zitten de nieuwe impulsen en ideeën, dat is vitaal voor een bloeiende muziekwereld. Vanuit die invalshoek bekijk ik hier nu Spotify. Lees verder

Spotify deeltje 1

Na een maandje of twee maak ik -vanuit een persoonlijk standpunt- de balans op als het gaat om Spotify.

Spotify heeft me aangenaam verrast als het gaat om het aanbod. Er staat heel veel niet op, maar heel veel ook wel. Het eerste levert frustratie op, het laatste vergoed veel. Ik gebruik Spotify als tipgever. Playlisten maken in de hoop dat anderen mooie muziek ontdekken. En vice versa. Dat verschilt niet wezenlijk van het motief waarmee ik in het verleden over muziek schreef, bands boekte, in platenzaken stond of radio maakte. Spotify is inderdaad een nieuwe, maar ook een prima manier om mijn muziekkennis te delen met andere muziekliefhebbers. Lees verder

Simon Reynolds over Joe Carducci

Ben door het schrijven van de blog over Joe Carducci’s “Rock & the Pop Narcotic” (weer) zo enthousiast geworden over het boek dat ik er nog maar wat extra promo tegenaan gooi. Hieronder vind je de backflaptekst die Simon Reynolds, auteur van het ook al erg fijne postpunkboek “Rip It Up Or Shut Up”, schreef.

Daaronder staan nog wat aanbevelingen zoals ze op de eerste pagina’s staan. En ik gooi er ook nog wat quotes uit het boek van Carducci zelf tegenaan. Lees verder

De Popjournalist Deel 5

Het gros van de uitgevers geeft pas groen licht voor een popboek als er twee dingen helder zijn: het onderwerp en de schrijver moeten populair zijn. Financiële motieven zijn eerder regel dan uitzondering in onze westerse samenleving. Joe Carducci (wie?) en z’n boek “Rock And The Pop Narcotic” (huh?) zul je daarom in ‘de gemiddelde boekhandel’ niet vinden.

Zoals je bijvoorbeeld ook geen persoonlijke faves als Dead C., John Fahey of Minutemen vindt in de Free Recordshop of Plato. Dat heeft niets met kwaliteit te maken. Ook voor “R&TPN” zul je onder het oppervlak moeten kijken. Gelukkig is er een onafhankelijk circuit, daar zijn de marktmechanismen toch wat soepeler en krijgen zaken een kans die als winstmakers kansloos lijken. ‘Break-even’ is er een veelgehoorde term. Andersdenkenden vinden er het alternatief dat de reguliere aanbieders hen niet presenteren. Lees verder

Playlist Van De Week: (Post-)Punk

Pure Hell: eerste zwarte punkband

Pure Hell: eerste zwarte punks?

Een iets ander playlistje dan normaal. Want sjonge, wat een lol heb ik met de Amerikaanse weblog Last Days Of Man On Earth 2.0! Het kan zo simpel zijn; gewoon muziekjes en filmpjes posten, tekstje erbij, en klaar. Moet natuurlijk nog wel even de inhoud ook aanspreken.

Joe Stumble slaat mijn plank in dat opzicht behoorlijk raak. Hij heeft een voorliefde voor (oude) punk, in alle variaties. Klassieke ’77 punk, hardcore, artpunk, postpunk, new wave, you get the picture. Zo af en toe komt er ook ouwe hiphop aan bod. Maar wacht, je zult weinig klassieke namen tegenkomen. Ze zitten er tussen hoor, maar wat Joe aan obscuur spul naar boven tovert maakt de blog zo leuk. Soms is het voor mij een feest der herkenning (“shit, die plaat had ik in 1987 ook!”), maar meestal neemt hij je mee naar de underunderground der popgeschiedenis. Lees verder