Tagarchief: Vox Von Braun

Subroutine Connects (deel 2)

Subroutine

Vandaag loopt Group Doueh op de Itunes (mag je lezen als een sneaky tip voor Tinariwen-fans), een fijne begeleiding voor deel 2 van Subroutine Connects.

Las net deel 1 terug. Het valt me op dat ik veel minder referenties noem als vroeger. Niet 1 bij The Gluemen bijvoorbeeld. Misschien voel ik onbewust die noodzaak niet meer, omdat we in een tijd leven waarin je binnen drie seconden een band waarover je leest tevoorschijn tovert op je beeldscherm? Dat hoeft dan niet echt meer. Of toch wel? Dit soort dingen vraag ik me soms af. De nieuwe media, de nieuwe manier om met je hobby om te gaan, bijvoorbeeld door er over te schrijven; voor mij is het regelmatig even omschakelen. Zeker als de ontwikkelingen zich snel afwisselen. Het internet is een uitvinding die zich steeds opnieuw uitvindt. Als je een ander, ouder systeem gewend bent dat in vergelijking nauwelijks veranderde is het soms best lastig om je steeds aan te passen. Lees verder

Advertenties

The Gluemen

Gluemen

The Gluemen

Tsja zeg, The Gluemen… Staan zomaar vannacht in een verdomd klein cafe in de stad te spelen. Dat wordt proppen, daar in de Kult in de Steentilstraat (voor wie dit een paar uur voor de aftrap nog leest). En dat -het kan haast niet anders- kan alleen maar gaan tegenvallen als je er 15 jaar op gewacht hebt. Niet dat ik elke avond voor het slapen gaan even op m’n knieën ging om de lieve God te vragen of hij er toch alsjeblieft voor kon zorgen of a. deze dooie band weer onder de levenden komt, en b. dat ik ze dan toch nog eens zou kunnen zien, notabene in m’n hometown. Maar toch, toen het bericht kwam dat ze op een van de twee avonden zouden staan die het prima Groningse label Subroutine organiseert buiten E-Sonic om, toen kreeg ik wel even een heel apart gevoel van binnen. Nou ben ik iemand die alles, op elk gebied, open houdt en niets onmogelijk acht, tot aan niet-meer-doodgaan-vanwege-een-voortschrijdende-medische-wetenschap aan toe. Dus dooie bands die weer tot leven komen moet dan ook kunnen. Het zal ook niet de eerste en de laatste keer zijn dat dat gebeurd. Maar die Gluemen, uit Maastricht dacht ik (oorspronkelijk), daar had ik echt helemaal niet meer op gerekend. Lees verder

DIO Bier

Een jaartje of 7 geleden trapte ik m’n laatste officiële bal. Zesde klas, zaterdag, DIO Groningen 1. Paar jaartjes leuk meegedaan. Was een beetje een nachtkaars, m’n afscheid, zit niet echt een mooi verhaal in denk ik. Daarvoor speelde ik in de Reserve 6de klas. Voor de duidelijkheid, da’s de laagst mogelijke klasse. Met een team van Vera (de club) hadden we ons in 1 keer aangemeld bij DIO, en de pret kon beginnen. Weer beginnen, want ik had eventjes een jaar of 13 niet in competitie gevoetbald. Was even wennen, die klasse, want ondanks de hiaat was van de eennahoogste klasse jeugd bij ROHDA Raalte, naar het laagste niveau senioren, wel een overgang. Ik constateerde dat ik in die tijd een veel betere voetballer was geworden. Dat was echt zo! Helaas kon m’n lichaam de commando’s niet meer opvolgen. Het resultaat was een in aanzet bijzonder leuke voetballer, die in 90 minuten gemiddeld 47 seconden lang iets van z’n brille liet zien. Daar trek je geen volle zalen mee. Lees verder